— 167 — 



een in menig opzicht tegenovergesteld standpunt door een zoo 

 bevoegd beoordeelaar als Dr. Koningsberger bekend gestelde 

 argumenten. Wij achten ons, als simpel man van de practijk, 

 geenszins gerechtigd om ons den titel aan te matigen van 

 tegenstander van genoemden geleerde — zij het ook slechts op 

 enkele punten — ,doch koesteren slechts de hoop, dat wellicht 

 enkele van onze beschouwingen er toe zullen medewerken, in 

 zijn oordeel hier en daar eenige reactie teweeg te brengen. 

 Mochten wij er in slagen, hem op sommige punten naar onze 

 meening te doen overhellen, dan zou ons dat een zeer groote 

 voldoening geven. 



Reciificatie. In ons eerste artikel — zie de laatste alinea 

 sub lo. der samenvatting aan het slot — bevalen wij ook de 

 landschildpadden voor wettelijke bescherming aan. Aange- 

 zien landschildpadden, wetenschappelijk gesproken, blijkens 

 een daarop betrekking hebbende aanteekening op blz. 379 

 van het vaakgeciteerde werk „Java Zoölogisch en Biologisch" 

 op Java althans niet voorkomen, teekenen wij ter voorko- 

 ming van misvatting aan, dat wij bepaaldelijk het oog hadden 

 op de soorten van zoetwaterschildpadden, die vrij vaak het 

 natte element verlaten om overlandtochten te ondernemen, 

 waarbij zij veel voor den plantengroei schadelijk ongedierte 

 verdelgen, welke omstandigheid hun grooter aanspraak geeft 

 op eerbiediging van de zijde des menschen, dan hun ordege- 

 nooten, die zich meer constant ophouden in een vloeibare 

 omgeving en daar zelfs wellicht meer schade dan nut ver- 

 oorzaken. Andere motieven voor eene bevoorrechting der op 

 het land komende soorten kunnen nog ontleend worden aan 

 het feit, dat hun dood niemand eenig voordeel aanbrengt, in 

 onderscheid met de zuivere waterbewoners, die geschikt zijn 

 voor de consumptie — één soort zelfs in hooge mate, daar 

 men er soep van maakt, die niet onderdoet voor die afkom- 

 stig van zeeschildpadden —, terwijl ten slotte nog gewezen 

 mag worden op de in Dr. Koningsberger's evengenoemd boek 

 mede aangeteekeude bijzonderheid, dat de Emydae tengevolge 

 van hun viking-natuur, om zoowel te water als te land hun 



