DE CULTUUR VAN BENGAALSCH GRAS, TEOSINTE 

 EN SUDANGRAS. 



Alvorens de cultuur van bovengenoemde groenvoederge- 

 wassen te bespreken, zullen hieronder de resultaten worden 

 neergelegd van een proef, genomen in den Selectietuin te 

 Buitenzorg, waarbij het doel voorzat, Bengaalsch gras en 

 teosinte op productie te vergelijken. Na de eerste snit bleek 

 de teosince niet meer uit te loopen, waarvan de oorzaak gele- 

 gen was in het op te hoogen leeftijd snijden en in den plot- 

 seling invallenden Oostmoesson. Wel werden sporadisch 

 bloeistengels gevormd, doch de stand was zoo slecht, dat het 

 de moeite niet loonde, een tweede maal te snijden. Ook was 

 geen bibit van teosinte aanwezig om opnieuw te kunnen 

 planten. Voorloopig bleven daarom de voor teosinte bestemde 

 vakjes onbeplant liggen, terwijl het Bengaalsch gras door- 

 groeide. Dit gras zou blijven staan, om de opbrengst per 

 jaar en per bouw te kunnen berekenen. 



Toevallig gaf een kleine aanplant van Sudangras (een sterk 

 uitstoelende variëteit van SorgJmm vulgare)^ een uit Amerika 

 ingevoerde grassoort, in de maand November een flinke 

 hoeveelheid zaad, terwijl opgemerkt was, dat dit gras uitste- 

 kend tegen snijden kan. Genoemde aanplant was n. 1. meer- 

 dere malen, nadat de oogst van het rijpe zaad was afgeloopen, 

 bij den grond afgesneden en telkens weer uitgeloopen, steeds 

 een flink gewas leverende, ondanks het snijden op vrij hoogen 

 ouderdom. In den regel toch loopt jong gesneden gras beter 

 uit dan, wanneer dit reeds zaden draagt. De oorspronkeliik 

 met teosinte beplante vakjes werden gepatjold en bepoot met 

 Sudangraszaad. Uit den aard der zaak zullen de opbrengsten 

 van Bengaalsch gras en Sudangras geen juiste verhouding 

 weergeven, daar de vakjes, met laatstgenoemd gewas beplant, 

 meerdere maanden braak lagen, waardoor dit gras in een 

 gunstiger voedingsomstandigheid verkeerde dan het Bengaalsch 



Teysmannia, 1916. 11 



