— 181 - 



veelheid voor de planten direct opneembare kali- en phosphor- 

 zuur zal door eenzijdige stikstofbemesting spoedig in het 

 minimum kunnen geraken. Speciaal geldt dit voor het 

 phosphorzuur, daar de meeste gronden in Ned.-Indiö zeer 

 kalihoudend zijn. 



Het is echter wel in theorie verdedigbaar, stalmestbe- 

 mesting af te wisselen met aanwending van zwavelzure 

 ammoniak, zooals uit de volgende berekening blijkt. 



In Teysmannia XVI, 24 komt de volgende aschanalyse 

 voor van Bengaalsch gras: 



Wordt aangenomen, dat het aschgehalte van het gras 

 3 °/o bedraagt, dan komt in een snit van 10.000 K.G. voor; 



CaO 22.17 K.G. 



K2O 73.17 „ 



P2O5 13.11 „ 



Het eiwitgehalte van versch gras bedraagt gemiddeld 

 1.70 °/o (zie onder „Samenstelling"), waaruit blijkt, dat het 

 stikstofgehalte 0.27 °/o is. Een snit van 10.000 K.G. versch 

 gras zou dus bevatten 27 K.G. stikstof. 



Een bemesting met matig verganen stalmest van 10.000 

 K.G. brengt in den grond ongeveer: 



N 50 K.G. 



P2O5 26 , 



K2O 63 „ 



CaO 70 „ 



Er zou hiermede dus voor ongeveer twee oogsten aan X 

 worden aangevoerd. Een gedeelte van de stalmeststikstof 

 komt echter niet, of pas later, tot haar recht. 



Ook van de andere meststoffen wordt te veel aangevoerd. 

 Deze stoffen kunnen echter dikwijls spoediger worden opgeno- 

 men. Van phosphorzuur is voor 2 oogsten en van kalk voor 

 ruim 3 oogsten in een hoeveelheid van 10.000 K.G. stalmest 

 aanwezig. Kali daarentegen nog niet voor één oogst. Deze 



