- 234 — 



De duur vao het incubatietijdperk staat in nauw verband 

 met de plaats, waar, en de hoeveelheid sraetstof, waarmee 

 het gebeten individu is geïnfecteerd. Hoe meer smetstof is 

 ingedrongen en hoe dichter bij de hersenen dat heeft plaats 

 gehad, hoe sneller de ziekte uitbreekt. Een hoofd-, hals- of 

 borstwond eischt daarom een veel sneller optreden dan b. v. 

 een voetwond. 



Wij zullen ons eerst bepalen tot het bespreken van de ver- 

 schijnselen bij den hond, omdat deze zoo typisch kunnen zijn, 

 en omdat juist van deze dieren het meeste gevaar uitgaat. 



Men kan twee vormen van dolheid onderscheiden, n. 1. de 

 razende en de stille dolheid. De eerste komt het nieest voor. 



Een van de eerste verschijnselen, die we bij razende dol- 

 heid waarnemen, is een zekere onrust van het dier. De die- 

 ren toonen zich angstig, zijn ongedurig, veranderen telkens van 

 ligplaats, schrikken herhaaldelijk, springen dan op om op een 

 andere plek weer te gaan liggen. Ieder oogenblik loopen zij 

 bij hun eten vandaan en zijn erg nijdig, als er iemand aan 

 durft te raken. 



Eigenaardig is de blik van dolle honden; er ligt iets sta- 

 rends in, het is of de dieren langs ons heen kijken; vaak is 

 het wenk vlies gedeeltelijk voor het oog geschoven. 



Nu begint de zwerflust. Het dier verlaat het huis en gaat 

 de straat op; dwars door velden en wegen wordt de tocht 

 voortgezet, en alles, wat er onder de tand komt, krijgt een 

 beet. Vooral kippen, en honden, die een spelletje denken te 

 beginnen, moeten het ontgelden. Onderweg raken de dieren 

 soms verlamd in de achterpooten, vallen dan neer, blijven 

 een tijd liggen om dan weer wat bij te komen. Zijn ze niet 

 te ver weggedwaald, dan komen ze thuis terug, bemodderd 

 en gehavend. De verlamming breidt zich van het achterstel 

 naar voren uit. De gang wordt onzeker, de onderkaak hangt 

 naar beueden en door verlamming van het strottenhoofd kun- 

 nen de dieren niet of moeilijk slikken, waardoor het speeksel 

 uit den mond druipt. Ook al door die verlamming komt het 

 wenkvlies van het oog voor den dag en schuift zich daar voor. 



Sluit men de dieren op, dan bijten ze in de tralies van 

 hun hok; ik zag dieren, die zich zelf alle tanden uit den bek 



