botanie ten opzichte van het ontstaan der soorten^ want de be- 

 spreking bepaalt zich feitelijk tot het ontstaan der soorten, 

 van het standpunt der plantkundigen bezien. Nu kan de 

 schrijver daartegen V7el opmerken, dat de kern der evolutie- 

 leer ligt in het ontstaan der soorten, maar verba valent usu 

 en met de evolutie-leer bedoelt men gemeenlijk nog iets meer 

 dan alleen het ontstaan der soorten. 



Erger dan deze min juiste titel schijnt mij de gemakkelijk- 

 heid, waarmede de schrijver definities en stellingen neerschrijft, 

 welke aan juistheid en scherpte van bepaling veel te wen- 

 schen overlaten. Als voorbeelden haal ik den eersten en den 

 laatsten zin van het boekje aan. 



In den eersten zin heet het: „De Evolutie-leer is deleer, die 

 eene verklaring tracht te geven van de wijze, waarop de levende 

 wezens, die thans de aarde bevolken, zijn ontstaan"-. Met even- 

 veel of even weinig recht had hier kunnen staan: „De ca- 

 tastrophen-leer is de leer enz,", waaruit blijkt, dat de omschrij- 

 ving niet deugt. 



Zoo treft ook d^ begripsverwarring in den laatsten zin van 

 het boekske. Daar heet het: ., evolutie is niet langer een 

 theorie, maar een bewezen feit, zij vindt nog dagelijks plaats, 

 bij iedere kruising." Bedoeld wordt, dat het ontstaan van 

 soorten nog dagelijks plaats vindt, maar dat dit altijd evolutie, 

 dat is, in den gebruikelijken zin, ontwikkeling, vooruitgang, 

 zou zijn, zal ook de schrijver niet willen beweren. 



Uitgangspunt voor het betoog is de invoering onzer tegen- 

 woordige soorten met hunne dubbele namen door Linnaeüs. 

 Zooals bekend mag geacht worden, was het tot op Linnaëus 

 noodzakelijk, iedere soort door middel van een beschrijving 

 aan te duiden, wilde men zekerheid hebben, dat bij de lezers 

 geen verwarring ontstond over de soort, die bedoeld werd. 

 LiNNAEcs nu maakte gebruik van .het feit, dat in de spreektaal 

 reeds allerlei bijeenbehoorende soorten tot groepen vereenigd 

 werden, zoodat men met de woorden paard, hond, roos, een 

 geheele groep van soorten aanduidde. Deze groepen noemde 

 hij geslachten en gaf ze een enkelvoudigen Latijnschen naam. 

 ledere soort van het geslacht paard, hond, roos, enz , kreeg 

 dan in de eerste plaats den naam van het geslacht, waartoe 

 Teysmannia, 1916. 18 



