— 276 — 



hij behoorde, en daarbij een tweeden naam, welke zooveel 

 mogelijk het typische der bedoelde soort aangaf. Voor ons 

 in den tegenwoordigen tijd lijkt dit aanduiden van soorten 

 door een dubbelen naam, zooals bv. Hevea brasiUensis, Oryza 

 sativa, iets vanzelf sprekends, maar ten tijde van Linnaeus 

 was dit iets gansch nieuws, en het is de groote verdienste 

 van Linnaeus, door deze zgn. binaire nomenclatuur orde te 

 hebben gebracht in den chaos op systematisch gebied. 



De ervaring, waarop Linnaeus' indeeling berustte, dat iedere 

 vorm van plant of dier uit soortgelijke ouders was ontstaan, 

 leidde er natuurlijk toe, aan te nemen, dat dit altijd zoo 

 geweest was, en dat dus alle voorouders van een of ander 

 individu, hoever ook terug, in hoofdzaken aan dat individu 

 gelijk waren. 



Zoo kwam dan ook Linnaeus er toe, aan te nemen, dat 

 de soorten altijd zóó geweest waren, als zij thans zijn, of kort 

 uitgedrukt, dat alle soorten constant zijn en reeds in hun 

 tegenwoordigen vorm bij de schepping geschapen waren. 



Langzamerhand, • na Linnaeus, kwam echter de gedachte 

 op, vooral door de toenemende kennis van fossiele vormen, 

 dat de uitgestorven soorten wel de voorouders der tegenwoor- 

 dige soorten konden geweest zijn, juist zooals de overleden 

 individuen eener soort de ouders der thans levende individuen 

 dier soort waren, de gedachte dus, dat soorten uit oudere, 

 vroeger geleefd hebbende, kunnen zijn ontstaan ; en daarmede 

 was de evolutie-gedachte geboren. * 



Dit denkbeeld had echter natuurlijk alleen dan recht van 

 bestaan, als aangetoond kon worden, dat soorten me/ constant 

 zijn, maar individuen, tot ééne soort behoorend, individuen 

 kunnen voortbrengen, die zóó sterk van het type der soort, 

 waartoe zij behooren, afwijken, dat men hen als tot een 

 nieuwe soort behoorend moet beschouwen. 



Merkwaardigerwijze werd nu voorloopig dit hoofdpunt van 

 iedere evolutie-leer: kan een individu zoo sterk afwijkende 

 ■ individuen voortbrengefi, dat deze tot een nieuwe soort moeten 

 worden gebracht? niet experimenteel onderzocht, doch ver- 

 genoegde men er zich mede, door vergelijking na te gaan, ot 

 er misschien tusschenvormen tusschen de soorten bestaan, 



