— 277 - 



die men als overgangsvormen tusschen de soorten zou kunnen 

 beschouwen. 



Daarmede betrad men echter een zeer gevaarlijken weg, 

 want, zelfs indien bewezen werd, dat er tusschenv oxm-Qn 

 tusschen twee soorten A en B bestaan, volgt daaruit geens- 

 zins, dat deze overgangsvovmen zijn, in dien zio, dat de 

 soort B via dien tusschenvorm uit A is ontstaan. 



Evenmin als uit het feit, dat er tusschen vormen tusschen 

 een bol en een kubus bestaan, volgt, dat de kubus uit den 

 bol ontstaan is. 



Toch; werd dit, bij tusschenvormen tusschen soorten, men 

 mag wel zeggen algemeen, tot voor zéér kort, een dogma 

 der evolutie-leer. 



Lamarck begon er mede. Hij baseerde zijn theorie in de eerste 

 plaats op het bestaan van variëteiten (dit woord in zijn meest 

 algemeenen zin genomen), van afwijkingen dus van het soorts- 

 type, waarvan men niet wist, of zij erfelijk waren of niet. 



Terecht beweerde hij, dat een afwijking van de norm, die 

 de een als nog binnen de soortsgrens liggend beschouwt, 

 door den ander zóó belangrijk geacht wordt, dat hij, ze als 

 type eener nieuwe soort beschouwend, op deze afwijking, 

 zooals men het noemt een nieuwe soort grondvest. Hiervan 

 zijn tallooze voorbeelden te geven. Lamarck zag in deze tus- 

 schenvormen overgangsvormen en stelde de vraag, hoe, door 

 welke oorzaken, deze overgangen ontstonden. Uitgaande van 

 de juiste observatie, dat individuen van één en dezelfde 

 plantensoort er anders uitzien, als zij op drogen grond dan 

 wanneer zij op natten grond of zelfs in het water groeien, 

 trok hij daaruit de conclusie, zonder te onderscheiden tus- 

 schen erfelijke en niet-erfelijke afwijkingen, dat alle varië- 

 teiten door den invloed van uitwendige omstandigheden — 

 par Ie monde ambiant — zijn ontstaan. Bleef een nieuwe 

 vorm nu gedurende meerdere generaties onder de nieuwe 

 omstandigheden, dan werden volgens Lamaeck de daardoor 

 ontstane nieuwe eigenschappen gefixeerd, d. w. z. zij werden 

 erfelijk — de zoogenaamde vererving van verkregen eigen- 

 schappen — : de nieuwe vorm was nu zaadvast, constant, d. 

 w. z. tol nieuwe soort geworden. 



