— 280 — 



Darwin noch LaMARCK hebben dit experiment genomen, 

 de eer daarvan korat uitsluitend toe aan Alexis Jordan, 

 wiens eenige loon geheel onverdiende spot en miskenning 

 is geweest. 



De opvatting, dat de LiNNÉ'sche soort een eenheid is, was 

 zoo zeer tot dogma geworden, dat zelfs Darwin, die Jordan's 

 werken, althans gedeeltelijk, kende, het fundamenteele belang 

 van diens proeven niet inzag. 



Jordan stelde het probleem zeer zuiver: is de LiNNé'sche 

 soort een eenheid, ja dan neen ? 



Als proefobject koos hij allereerst de LiNNé'sche soort 

 Draba verna. Van de verschillende, tot op dat oogenblik 

 als variëteiten beschouwde, tot deze soort behoorende vormen 

 verzamelde hij zorgvuldig zaad, d. w. z. hij zorgde er voor, 

 steeds slechts van één individu zaad te verzamelen, en dit 

 afzonderlijk uit te zaaien. 



Verreweg de meeste (een twee honderdtal) van deze zoo- 

 genaamde variëteiten bleken volkomen zaadvast te zijn, en 

 Jordan besloot dan ook terecht, dat de LiNNé'sche soort 

 geen eenheid is, dus geen echte soort, maar een geslacht, en 

 dat de tot nu toe als variëteiten beschouwde vormen de 

 echte soorten zijn. Immers, dat men voor de kleinste een- 

 heden den naam soorten behouden moet, behoeft wel geen 

 betoog; door te zeggen, dat verschillende individuen tot één 

 soort behooren, drukt men immers gelijkheid uit. 



Dr. LoTSY stelt daarom voor — teneinde herhaalde naams- 

 verandering te voorkomen (ook in Jordan's soorten kunnen 

 weer kleinere groepen onderscheiden worden), te spreken van 

 Jordanonten en Linnéonten, al naar gelang men de 

 soorten van Jordan of van LiNNé bedoelt. 



Hierbij moet men wel in het oog houden, dat alleen de 

 Jordanonten (of, zoo noodig, nog kleinere eenheden) werkelijk- 

 heden zijn; de grootere groepen zijn abstracties. 



Naast de zaadvaste vormen, vond Jordan ook enkele niet* 

 zaadvaste, variëerende. Deze bleken echter alle hybriden te 

 zijn, zoodat Jordan uit zijn proeven de conclusie trekt: dat 

 erfelijke variabiliteit niet bestaat, dat alle afwijkingen van de 

 norm binnen een soort niet-erfelijke modificaties — zooals 



