- 283 — 



dere 100 door De Vries onderzochte vormen, die zaadvast 

 bleken te zijn, echte soorten in den zin van Jordan. 



Ware deze conclusie getrokken, dan ware het verschil in 

 gedrag tusschen 0. Limarckiana en de overige 100 proefplanten 

 op rationeele wijze verklaard geweest, en was men niet in 

 de fout vervallen, te beweren, dat de mutatie-theorie zich van 

 andere evolutietheorieën onderscheidt, doordat zij op ex- 

 periraenteele basis berust, de andere theorieën niet. Immers, 

 behalve de genoemde reden pleiten ook voor de hybride natuur 

 van O. LamarcTiiana: de steriliteit van 50 °lo van het stuif- 

 meel, het feit, dat het een ontsnapte tuinplant i?, en dat de 

 vorm in het wild nooit gevonden is. 



Hoe 0. Lamarckiana ontstaan is, weten we niet, maar dat 

 het een mengelmoes van allerlei vormen is, staat, o. a. door 

 de proeven van Heribert Nilson, vast. Ook De Vries zelf heeft 

 nooit een O. Lamarckiana in handen gehad, die geen ,,mutan- 

 ten" afsplitste. Evenmin als men de mutatie van lood tot 

 zilver kan bewijzen zonder van z i 1 v e r v r ij lood uit te gaan, 

 evenmin bewijzen de proeven van De Vries iets voor het 

 ontstaan der „mutanten", zoolang het niet gelukt, m u t a n - 

 t e n V r ij e Oenothera als uitgangsmateriaal te krijgen. 



Beschouwen wij De Vries' mutatie-theorie met critisch 

 oog, den verbaast ons het meest, dat hij, die zoo hooge waarde 

 aan het experiment hecht, zich zoo onvolkomen van de soort- 

 zuiverheid der O. Lamarckiana overtuigd heeft. 



Dat verzuim kan slechts ten deele door vooringenomenheid 

 met zijn zuiver hypothetische pangenentheorie verklaard 

 worden, want zeker zou De Vries op hypothetische gronden 

 alleen er niet toe gekomen zijn, het soortsbegrip geheel on- 

 dergeschikt te maken aan het pangenenbegrip, en daardoor 

 over de soortszuiverheid van zijn 0. Lamarckiana zoo losjes 

 zijn heengeloopen. 



De verklaring ligt in de omstandigheid, dat hij meende, in 

 hem intusschen bekend geworden kruisingsproeven van Mendel 

 het experimenteel bewijs voor het werkelijk bestaan zijner 

 pangenen gevonden te hebben. 



Die proeven werden reeds vóór 1860 door den Abt van 

 het Augustijner klooster te Brünn, door Gregor Mendel, 



