— 291 — 



ver niet van stuk tüt stuk volgen. Hoofdmoment in zijne 

 beschouwingen is de stelling, dat de vraag naar het ontstaan 

 van het leven een zuiver chemische vraag is, gelijk trouwens 

 in de voorafgaande bladzijden reeds herhaaldelijk bleek, dat 

 ook de verklaring van de verschijnselen op het gebied van 

 selectie en bastaardeering door hem geheel in chemische 

 richting gezocht wordt. Deze beschouwing culmineert inde 

 zinsnede op pg. 99, waar het heet : Het leven is een chemisch 

 verschijnsel, evenals het ontstaan der soorten een chemisch 

 verschijnsel is. 



In dit verband zegt de schrijver dan ook, dat de kruisings- 

 theorie de zaken uit een ander oogpunt beschouwt dan de 

 andere theorieën over het ontstaan der soorten. 



Door het chemische gezichtspunt te verwaarloozen, nemen 

 alle andere evolutie-theorieën aan, dat ook de kleinste deeltjes 

 der levende stof levend zijn, terwijl de kruisingstheorie van 

 het denkbeeld uitgaat, dat de levende stof zeer wel uit, ieder op 

 zichzelf levenlooze, eenvoudiger stoffen kan zijn samengesteld, 

 die te zamen de verschijnselen vertoonen, die wij leven noe- 

 men. Voor theorieën, die aannemen, dat ook de kleinste 

 deeltjes der levende stof zelf leven, ligt het voor de hand, 

 aan te nemen, dat de zoogenaamde hoogere of gecompliceer- 

 dere wezens meer levende deeltjes bevatten dan de zooge- 

 naamde lagere of eenvoudiger gebouwde, en zoo wordt het 

 voortschrijden van eenvoudigere of lagere wezens tot hoogere 

 een optelsom, het consequentst uitgewerkt door de Vries, bij 

 zijne veronderstelling, dat iedere hoogere soort van de lagere, 

 waaruit zij ontstond, verschilt, doordat zij één levend deeltje, 

 één pangeen, meer dan deze laatste bevat. Vandaar dat alle 

 evolutietheorieën van progressie spreken, de Vbies speciaal 

 van progressieve mutatie spreekt. De kruisingstheorie heeft 

 natuurlijk zoodanige progressie niet noodig; of progressie be- 

 staat of niet, is haar vrij onverschillig, maar toch willen wij 

 de vraag eens stellen: is het bestaan van progressie bewezen? 



Geenszins : het progressie-begrip is een anthropocentrisch 

 begrip, gebaseerd op de bekende bescheidenheid van den 

 mensch om zichzelf als kroon der schepping te beschouwen, 

 en dus de wezens, die het meest op hem gelijken, als de 



Teysmannia, 1916. 19 



