— 298 — 



Overzien we het in de voorafgaande bladzijden zeer verkort 



weergegeven betoog van den schrijver, dan kunnen we daarin 



bij de bespreking de volgenden punten onderscheiden. 



I. De kritiek van den schrijver op de theorieën van La- 



MAECK, Darwin en de Vries, betreffende het ontstaan 



der soorten. 



II. De eigen theorie van Dr. Lotsy betreffende het ontstaan 



der soorten door kruising. 

 III. De theoretische beschouwingen en hypothesen van den 

 schrijver, speciaal die met betrekking tot het soorts- 

 begrip, het wezen van het leven en de dragers der erfe- 

 lijke eigenschappen. 



Voor we op ieder der drie genoemde punten iets dieper 

 ingaan, vooraf eenige losse opmerkingen. 



Reeds in de inleiding werd er op gewezen, dat deze voor- 

 dracht de evolutie geheel van botanisch standpunt beschouwt. 

 Een zoöloog zou op verschillende plaatsen allicht een ander 

 waardeeringsoordeel uitgesproken hebben, zoo bv. over de 

 mogelijkheid om door uitwendige omstandigheden invloed te 

 oefenen op de nakomelingschap (bv. door lage temperaturen), 

 of over de mogelijkheid van het optreden van mutaties. 



Wat het meest treft en waardeering verdient in dit boekje, 

 is de groote nuchterheid en eerlijkheid, waarmede onderschei- 

 den wordt tusschen feiten en hypothesen, en de gestrengheid 

 waarmede de oudere hypothesen veroordeeld worden, als door 

 de nieuwere feiten hunne onhoudbaarheid gebleken is, 



Reeële winst zie ik in de erkenning door den schrijver, dat 

 veel meer dan tot dusver de nadruk gelegd moet worden op 

 het ontstaan van constante vormen — dus „soorten" volgens 

 Lotsy — door kruising. 



Bezien we thans de genoemde drie hoofdpunten iets nadei. 



Handelende over het ontstaan der soorten, verwijt Lotsy 

 aan Lamarck, Darwin en de Vries, dat zij ieder voor zich zijn 

 uitgegaan van een variabiliteit, die in dien zin niet bestond, 

 en zich voor hunne theorieën bediend hebben van eene erfelijk- 

 heid, waarvan zij het bestaan eerst hadden behooren te bewijzen, 

 terwijl tegen de mutatietheorie van de Vries nog het bezwaar 



