— 296 — 



Ook Wasmann — om niet meer te noemen — wijst op lieL 

 ontstaan van nieuwe vormen door kruising i): „Daiszdurch 

 Kreuzung zwischen verschiedenen Organismenarten neue 

 Formen erzeugt werden können, ist ein schon voa Linné 

 ausgesprochéner, für die Entwickelungstheorie fruchtbriugen- 

 der Gedanke. Für die Pflanzenwelt hat namentlich Kerner 

 voN Marilaun in seinem „Pflanzenleben" den Nachweis 

 erbracht, dasz heute noch auf diesem Wege nicht blosz neue 

 Varietaten und Rassen, sondern auch neue systematische 

 Arten entstehen können". 



De conclusie van Lotsy: er ontstaan nieuwe soorten door 

 kruising, kan dan ook gereedelijk. aanvaard worden, als geba- 

 seerd op de feiten. Wanneer de schrijver echter in de laatste 

 30 bladzijden van zijn betoog deze kruisingstheorie gaat 

 uitbreiden over de geheele organische wereld, dan liggen de 

 feiten verre achter hem en beweegt hij zich geheel op het 

 gebied der hypothesen, gelijk hij zelf trouwens erkent. Zoo 

 schrijft hij: „Soorten hebben wij zien ontstaan, zelfs wel 

 eens vormen, die men tot een ander Linneon of geslacht zou 

 kunnen brengen, maar nooit een vorm, die tot een andere 

 familie, laat staan tot een andere klasse zou moeten gebracht 

 worden, dan de soorten, uit wier kruising zij ontstond". 



Deze erkenning had hem tot voorzichtigheid moeten nopen. 



Telkens en telkens weer zien we in de geschiedenis der 

 ontwikkelingstheorie dezelfde fout: de verdienstelijke voor- 

 mannen der wetenschap, die uit de door hen waargenomen 

 verschijnselen wetten afleiden, die op het beperkte gebied 

 hunner waarneming gelden, laten zich er toe verleiden, deze 

 wetten algemeene geldigheid toe te schrijven en extrapoleeren 

 op de ongelooflijkste wijze schier eindeloos ver buiten het 

 gebied hunner waarneming. Lamarck nam den invloed van 

 „Ie monde ambiant" op de organismen waar, en extrapoleerde 

 daaruit door dien invloed een onbeperkt vermogen en boven- 

 dien onbeperkte erfelijkheid toe te schrijven. Darwin bestu- 

 deerde de variabiliteit, zag, hoe door teeltkeus nieuwe vormen 

 verkregen werden en extrapoleerde weer door die nieuwe 



1) E. Wasmann. Die moderne Biologie uud die Entwickelungstheorie Dritte 

 Auflage. 1906, blz. 320. 



