— 299 — 



welke zonder verdere veranderingen in het organisme alleen 

 kan optreden of verdwijnen. De tegenwoordige bastaardee- 

 ringsproeven zijn geheel op deze wetenschap gebaseerd. 



Nu is het volkomen waar, dat het bestaan van stoffelijke 

 dragers der erfelijke eigenschappen een hypothese is, maar dit 

 is geen reden om deze hypothese, die vruchtbaar gebleken is, 

 zonder meer ter zijde te schuiven. Zelfs wil ik verder gaan en 

 de kritiek van LoTsr onderschrijven, wanneer hij deze theorie 

 verwijt, dat zij in haar consequentsten vorm, zooals de Vries 

 dien geeft, van het organisme een mozaiek, en van het voort- 

 schrijden van eenvoudigere of lagere wezens tot hoogere een 

 optelsom maakt, maar niettemin blijft deze hypothese, mits 

 weer niet toegepast buiten de grenzen harer draagwijdte, een 

 bruikbare werkhypothese. i) 



Wat nu stelt Lotsy hiervoor in de plaats? 



De bewering, dat „het leven een chemisch verschijnsel 

 is, evenals het ontstaan der soorten een chemisch verschijn- 

 sel is" (blz. 99). Of in andere woorden, waarvan ik de eerste 

 cursiveer: „doch wij houden ons aan heteenige 

 vaststaande feit, dat een individu een gecompliceerde 

 stof — waarschijnlijk een chemische verbinding — is, die bij 

 de voortplanting in eenvoudiger stoffen uiteen kan vallen" 

 (blz. 63). 



Htt komt mij voor, dat de principiëele fout bij Lotsy, zooals 

 bij zoovele anderen, ligt op het terrein zijner wereldbe- 

 schouwing, waarbij hij zijn subjectieve opvattingen voor feiten 

 aanziet. 



Het leven is een chemisch proces, het individu een gecom^- 

 pliceerde chemische verbinding, ziedaar alles. 



Dank zij deze gemakkelijke opvatting — immers van al wat 

 in het begrip „leven" onverklaarbaars zou kunnen schuilen 

 wordt kortweg het bestaan ontkend — kan Lot?y ook gemak- 



1). Lotsy verwijt aan de geuen-theorie, dat deze van het organ'stue een 

 mozaiek maakt ea geen oog heeft voor zijn karakter als chemische verbinding. 

 Ik zou dit nog \eel sterker wiUen uitdrukken en zeggen, dat degenen-theorie 

 in haar consequente toepassing het eerste en hoogste kenmerk van alle levende 

 wezens wat hen tot organismen maakt, ontkent, door hunne organische 

 eenheid, iets van hooger orde dan een chemische verbinding, op te Loseen 

 in een n:ozaiek van onderling onafhankelijke eigenschappen. 



