— 300 - 



kelijk een voorbeeld vinden voor het ontstaan van leven uit 

 doode stof. 



Door Becquerel werden zaden blootgesteld aan een tem- 

 peratuur van 190—253 graden onder nul en daarna nog IH 

 jaar in het luchtledige bewaard, waarna nog een gedeelte 

 ontkiemde. Daar het protoplasma van deze kiemen, beroofd 

 van water en gassen en onder een druk van bijna nul, zijn colloi- 

 dalen toestand heeft moeten verliezen en geen enkel spoor van 

 physische of chemische levensverschijnselen vertoonde, was het 

 duod : „een andere term te gebruiken, is, wetenschappelijk 

 gesproken, niet mogelijk", concludeert Lotsy. Bij de kie- 

 ming werden de doode zaden dus levend (en werden het „toe- 

 vallig" weer zaden van dezelfde soort als die andere, welke 

 eerst doodgegaan waren). 



Mij dunkt, dat deze proeven hem eerder aanleiding hadden 

 moeten zijn, om zijn definitie van ^.leven" te herzien, en tot 

 het inzicht te komen, dat het leven niet zonder meer gelijk- 

 gesteld mag worden met een chemisch proces, maar, zelfs 

 „wetenschappelijk gesproken", een verschijnsel sui generisis. 



De invloed van de in den grond zuiver materialistische 

 wereldbeschouwing van den schrijver doet zich ook elder.^ 

 gelden: hij verwerpt de opvatting, dat de mensch het 

 hoogste wezen der schepping zou zijn, en terecht, indien 

 vliegen of koolzuur assimileeren mogelijk hooger slaan dan 

 de werkzaamheden van den menschelijken geest, en aan het 

 bestaan van een menschen ziel zelfs niet gedacht kan worden. 



Nog sterker komt dit zoo mogelijk tot uiting aan het slot 

 van de bespreking over het ontstaan van het leven. Ni be- 

 toogd te hebben, dat de synthetische bereiding van eenvou- 

 dige eiwitten een voldongen feit is, luidt de daarop geba- 

 seerde conclusie: 



„A.lles tezamen genomen, is er dus niets wonderbaarlijks 

 in het ontstaan van een gecompliceerde chemische verbin- 

 ding, die levensverschijnselen vertoont, uit minder gecompli- 

 ceerde chemische verbindingen, die deze niet vertoonen." 



De bladzijden, waarvan dit de samenvatting is, spreken 

 met geen woord van „verbindingen, die levensverschijnselen 

 vertoonen', en het is alsof de schrijver niet wil inzien, dat 



