EEN BESCHEIDEN INDRINGER. 



't Is laat in den namiddag. De zon staat reeds laag boven 

 de kim; weldra zal zij er onder zinken en dan zullen spoedig 

 daarop kampong, savvah, tipar, beboelak en bosch in een mys- 

 terieuze duisternis zijn gehuld. Doch thans zijn wij nog zoo 

 ver niet; er is nog volop licht en de lucht is zwoel, ofschoon 

 niet meer zoo heet, dat het zweet uit alle poriën loopt. 



Uit gindsche levende haag van dicht op elkaar staande 

 pandanheesters komt nieuwsgierig een dierkopje te voorschijn, 

 een bo), waarvan vooreerst de lange lepels („ooren" zegt de 

 niet-jagende burger) de aandacht trekken, daarna de eveneens 

 groote, ofschoon slecht ziende glazen (oogen). Die gezichts- 

 organen nemen het voorgelegen terrein nauwkeurig op, al- 

 thans dat schijnt zoo; doch de opmerkzame waarnemer ziet 

 spoedig, dat zij een zeer secundaire rol spelen en het eigen- 

 lijke verkenningswerk verricht wordt door den hoog in de 

 lucht gestoken, beweeglijken neus en de voortdurend van 

 stand wisselende, beurtelings naar alle hemelstreken gerichte 

 lepels. Als zoodoende is vastgesteld, dat geen vijand in de 

 nabijheid is, vooral niet die geduehte, op zijn achterbeenen 

 hoog opgericht loopende tyran van alle?, wat leeft, en zijn 

 woeste, vlugge, goed speurende, viervoetige dienaar met den 

 vreeselijk gewapenden, wijden muil, huppelt de verborgen 

 eigenaar van de soepele flapooren te voorschijn uit de dekking, 

 langzaam eerst, twee of drie sprongetjes makend, dan weer 

 stilhoudend voor een nauwkeurig nader onderzoek van het 

 terrein rechts, links en recht vooruit, soms weer terugspringend 

 naar de veilige heg, doch eindelijk zich vermannend en in 

 vluggen galop zich spoedend naar een oord, waar sappige 

 veldkruiden hem gelegenheid geven om de hongerige maag te 

 vullen. Daar treft de voorzichtige viervoeter heel vaak meer- 

 dere van zijns gelijken aan en als alle zich dan verzadigd 

 hebben, begint het bal champêtre, dat tot in den morgen 



