— 487 — 



den min of meer opzettelijke immigratieproeven met vreemde 

 diersoorten kunnen zijn genomen. Dit gebied, de vlakte van 

 Oud-Batavia, is besloten tusschen de volgende begrenzingen : 

 Noord de Javazee, Oost de breede en diepe Tjitaroem, Zuid 

 de voet van de bergreeks, waarvan de Salak, de Gede en 

 de Pangeranggo de voornaamste toppen zijn en West de wel 

 is waar niet zeer breede, doch snelstroomende Tjikandi. Van 

 het hooge bergterrein schijnt Lepus nigricollis niet te houden — 

 misschien treft hij daar geen voor hem geschikte lavei 

 aan — en dit verklaart het achterwege blijven van zijne uit- 

 breiding naar de Preanger. De twee genoemde rivieren schijnen 

 hem steeds te machtig te zijn geweest om overgezwommen 

 te worden, zoodat zij langen tijd voor hem de beteekenis 

 hadden van een dreigend „tot hiertoe en niet verder". De 

 Tjikandi wordt intusschen in beteekenis overtroffen door de 

 Oostelijk daarvan stroomende Tji Sedani, zoodat het ver- 

 wondering zou kunnen wekken, waarom niet laatstgenoemde 

 rivier de grens is geworden van het den immigrant toege- 

 wezen woongebied. Doch het bescheid hierop is gemakkelijk 

 te geven. In de afdeeling Tangerang — het benedenstroom- 

 gebied van die rivier — zijn reeds heel lang vele zoogenaam- 

 de „particuliere landerijen" gelegen ; zij bestaat er zelfs geheel 

 uit, als wij ons niet vergissen. Op beide oevers van de Tji 

 Sedani zullen dus reeds geruimen tijd geleden hazen zijn 

 losgelaten door een uitgestorven geslacht van landheeren, die 

 ook belangstelling hadden voor experimenten, die hun nimmer 

 geld zouden opbrengen. Dat bracht de meer patriarchale 

 levenswijze — met al haar kwaads, maar ook veel goeds— die 

 oudtijds hier in zwang was, meer mede, dan het „make 

 money"-S3^steem, dat in onze dagen hoogtij viert. Daar kwam 

 dan nog bij, dat bijbelsche voorbeelden onder die Nederlanders 

 van voorheen zeer in eere werden gehouden en dus eene 

 gelegenheid om voor Noach te spelen niet OQgebruikt gelaten 

 mocht worden. „Gaat henen en vermenigvuldigt U", zullen 

 de eerste losgelaten hazen als levensspreuk hebben medege- 

 kregen, en, in aanmerking genomen, dat in het nieuwe vader- 

 land vele gevaren hen bedreigden, hebben zij zich trouw 

 aan die aanbeveling gehouden. 



