— 489 — 



den aanplant niet, want het aromatische gras lust hij niet; 

 lavei zoekt hij derhalve elders, als de gelegenheid daarvoor 

 gunstig is, dus hoofdzakelijk 's nachts. 



Maar niet altijd is zoo'u serehtuin bij de hand. Dan 

 schuilt het haas elders, onder dichte tjentésiruiken, in pag- 

 gers van pandan of desnoods op altijd hier of daar aanwezige 

 alang-alangveldjes. Ên leep als de huppelaar is, beseft hij 

 heel goed, dat de hem altijd belagende tweevoeter niet met 

 zijn beenen kan zien en hem dus zelfs rakelings voorbij zal 

 loopen, als hij zich maar doodstil houdt. Slechts bij uitzon- 

 dering zal dan ook een verdekt opgesteld haas ruimen — zoo- 

 als de jager zegt; de profaan noemt het „wegloopen" — voor 

 een man, die hem voorbijgaat, al ware het op een meter af- 

 stand, en een veteraan onder de langooren zal nimmer zulk 

 een domheid begaan. Hoogstens zal hij, als het tweebeenig 

 gevaar hem toch wel wat al te nabij komt, en op hem 

 zou kunnen trappen, een eindje ivegsluipen, naar een verder 

 gelegen struikje of poUetje, maar dit o, zoo zoetjes en stil- 

 letjes, zoodat de andere partij er in den regel niets van bemerkt. 

 Maar bedenkelijker wordt het, wanneer de canis familiaris 

 zijn baas in het zoeken helpt, want deze viervoeter laat het 

 niet alleen op zijo gezicht aankomen, maar speurt ook ijverig 

 in het rond. En daartegen helpt geen struikje of een dicht- 

 gegroeid greppeltje. zoodat Lampe met weerzin zich genood- 

 zaakt ziet, om ^ich overhaast uit de voeten te maken, zoo- 

 doende zich blootstellend aan onbescheiden blikken en erger. 

 Heel vaak weet Langoor zich dan nog te onttrekken aan 

 iiet gevaar, maar niet altijd, zelfs niet, als de man met wien 

 hij te doen heeft, een knoeier in de schietkunst is of heele- 

 raaal geen vuurroer in handen heeft. Hij ondervindt namelijk 

 aan den lijve de waarheid van het spreekwoord : „Veel honden 

 zijn des hazen dood", want al heeft men hier geen windhonden 

 van edel bloed, zooals in geciviliseerd Europa, wanneer de 

 stoet van achtervolgende steilooren maar groot genoeg is, 

 slaagt een er van er heel dikwijls in, den vluchtelirig den 

 pas af te snijden en hem te pakken te krijgen. Volwassen 

 rammelaars echter nooit of slechts bij hooge uitzondering, 

 daarentegen maar al te vaak jeugdige haasjes of volle 



