— 490 — 



(zwangere) raoerhazen of voedsters, de wijfjes, die hun kroost 

 nog zoogen en dit daarom niet in den steek willen laten. 

 Ook in strikken wordt het haas wel gevangen, ja zelfs slaagt 

 soms een Inlander er in, hem met een stok dood of een der 

 loopers stuk te gooien. Doch dit laatste alleen laat in den 

 namiddag of 's morgens heel vroeg, als Langoor bij het laveien 

 op open terrein verrast wordt door den onhoorbaar aanslui- 

 penden barrevoeter. 



Ook zijn nieuwsgierigheid wordt hem soms verderfelijk. Met 

 vele andere dieren des velds heeft hij namelijk de eigenaar- 

 digheid gemeen, dat 's nachts in de duisternis een fel licht 

 hem schijnt aan te trekken — ook het Europeesche haas toont 

 dezelfde zwakheid. — Althans hij blijft roerloos op zijn plaats 

 gekluisterd, als hij door de stralen van een kunstmatige licht- 

 bron beschenen wordt. Hiervan wordt misbruik gemaakt door 

 onweidelijke individuen — die zich verbeelden jager te zijn 

 — , lieden, die 's nachts door de velden rondsluipen, gewapend 

 met geweer en een carbiedlantaarn. Het verder- 

 felijke voorbeeld van deze aasjagers heeft tot gevolg gehad, 

 dat vele „brave" landbouwers het kunstje ook kennen en 

 toepassen. Hoe zij aan die lantaarns komen, is een quaestie 

 van „politiek", die in dit tijdschrift niet besproken mag 

 worden. 



Het ellendige van dergelijke practijken is, dat vele levende 

 wezens, die niemand tot last zijn, er noodeloos door af- 

 gemaakt worden. Want de ongedisciplineerde kampoeng- 

 steilooren verscheuren een gevangen moerhaas of hazejong 

 zoo radicaal, dat de altijd te laat komende „hazenmelker" er 

 niets aan heeft. En wat dat „jagen" met den lantaarn be- 

 treft, in de duisternis treft een schot slechts zelden zóó, dat 

 het op de plaats doodelijk is. Het meerendeel der getroffen 

 dieren kruipt hier of daar weg in een verborgen hoekje, waar 

 eenigen tijd daarna een kraai of andere aasopruimer zich aan 

 het lijkje vergast, een loflied zingend op den sluipmoordenaar, 

 die hem dit buitenkansje bezorgde. 



Die bittere vervolging van het arme haas tot uitroeiens 

 toe — dag in, dag uit, want wij missen hier jachtwetten, die 

 dit arme dier ook maar een deel geven van de bescherming, 



