— 491 — 



die zijü groote vijand, de senggarangan wel geniet — is het 

 uitsluitend gevolg van zijn waarde voor de tafel van den 

 gastronoom, want schadelijk is Larape nagenoeg niet. De 

 grootste euveldaad, die hem ten laste kan worden gelegd, is 

 dat hij zich wel eens vergist bij het laveien, en in plaats van 

 zich te bepalen tot het onkruid, dat op zijn dagelijksch menu 

 staat, zooals bajam merah (Amaranius gangeticus L.) en 

 ban dottan [Hyptis suaveolens Poit.) een enkele maal een 

 bescheiden knabbeltje waagt aan jonge, op t i p a r s uitgeplante 

 rijsthalmen. Op de sawah, waar dan toch de padi hoofd- 

 zakelijk verbouwd wordt, waagt hij zich nooit — zelfs niet, 

 als het vuur hem heel na aan de schenen gelegd wordt — 

 zoolang er water op staat en als die velden worden drooggelegd, 

 kort voor den oogst, is het gewas al zoo taai en hard, dat 

 Lepelmau het niet meer last. Want ook hij is in zijn soort 

 een lekkerbek. Yan schade kan men op tipars eigenlijk ook 

 niet spreken, want op die droge bouwgronden wordt, zelfs 

 in streken, waar het haas vrij talrijk is, slechts hier en daar 

 een malsch sprietje afgebeten bij wijze van hors d'oeuvre. 

 Meer niet; de ware lavei blijven altijd de vrij breed — en 

 dikbladerige, daardoor sappiger wilde kruiden, waarvan hier- 

 boven een paar soorten werden genoemd. 



Er zijn overigens achtenswaardige lieden, die het Javasche 

 haas valschelijk beschuldigen van geen smakelijk wild te zijn, 

 tenminste niet in die mate, als zijn Europeesch familielid. Dat 

 is een bijgeloof, voortspruitend uit het gemis aan technische 

 vaardigheid van kokki Bitja. Laat den kleinen langoor maar 

 eens toebereiden volgens de regelen, vermeld in een Fransche 

 handleiding, en verzuim niet de natuurlijke droogheid van het 

 gebraad wat te doen matigen met een flinke hoeveelheid spek 

 — wat trouwens met alle in gebraden staat geconsumeerd 

 venizoen, dat van het wilde zwijn uitgezonderd, moet geschie- 

 den, en dan ook niet zal worden nagelaten door eene „cordon 

 bleu", die haar vak verstaat — en proef dan eens, waarde lezer. 

 Het zal meevallen, en als gij er verstand van hebt — want 

 het eten is ook een kunst, waaraan Uwe intellectueele ver- 

 mogens te pas komen — , zult gij ondervinden, dat de Java- 

 sche beboelakhuppelaar in niets onderdoet voor het Gelder- 



