— 573 — 



oude leerstuk, dat Jnteelt", d. w. z. kruising tusschen bloedver- 

 wanten, hoogst schadelijk zou zijn, speelde hier een belangrijke 

 rol),— nu, na de triumf der zuivere-lijnen-methode, waarbij niets van 

 ontaarding te bespeuren viel, achtte men zich voor goed van deze 

 oude overlevering bevrijd ; het telen van zuivere lijnen werd het 

 ideaal van lederen modernen kweeker, onverschillig met welke 

 klasse van organismen — planten of dieren, zelf- of kruisbevruch- 

 ters — hij zich bezig hield. 



Ook dit nu is overdrijving geweest. Bij nauwkeurig onderzoek 

 bleek het, dat kruising in vele gevallen krachtiger ontwikkelde 

 nakomelingen gaf dan zelfbevruchting; en, sterker, Shull en East 

 hebben door hun proeven met maïs (een kruisbestuiver) bewezen, 

 dat de vruchtdracht door herhaalde zelfbestuiving zeer ernstig 

 achteruit gaat, en dat één enkele kruising dan voldoende is om de 

 opbrengst weer op de vroegere hoogte te brengen. Er school 

 dus wel eenige waarheid in de oude waarschuwing tegen inteelt, 

 en wel voor zooverre ze betrekking had op kruisbevruchters. Wat 

 de oorzaak der beschadiging door inteelt betreft, daarover is men 

 het niet eens. East, die bij kruising van tabaksrassen (zelfbestui- 

 vers; dus het tegenovergestelde van inteelt bij kruisbestuivers) 

 zoowel krachtige als zwakke nakomelingen vond, gelooft, dat deze 

 kracht, resp. zwakte het gevolg zijn van gunstige, resp. ongunstige 

 combinaties van erfelijke factoren, zooals er bij elke bastaardsplit- 

 sing optreden. Bal'R daarentegen vond bij inteelt van Antirrhinum. 

 het leeuwebekje (een kruisbestuiver), uitsluitend verzwakte nako- 

 melingen, en wijst daarom het verband met splitsingen af. Evenmin 

 neemt men algemeen aan, dat de graad van „heterozygotie" (ik 

 kan hierop niet verder ingaan) evenredig is met de kracht der 

 individuen. 



Een zeer belangrijk onderzoek is nu onlangs verschenen van 

 Heribert-Nilsson, over zelfbevruchting bij rogge. Het is hem niet 

 alleen gebleken, dat de zelfsteriliteit van deze plant zeer afhangt 

 van de methode van isolatie (de vruchtbaarheid bij insluiten in 

 pergamine-zakjes is 4 maal zoo groot als in glazen buisjes, en 

 bij isolatie door zeer afgezonderd uitplanten zelfs? maal zoo groot); 

 maar ook dat qx zeer fertiele rassen zijn (80 % vruchtzetting, in plaats 

 van :r 7 % zooals gewoonlijk;, en dat deze eigenschap erfelijk 

 is. Hiermee scheen het bezwaar der steriliteit opgeheven te zijn, 

 en het was nu zaak, van deze rassen zuivere lijnen te gaan telen. 

 Nadat echter bij verschillende zelffertiele rassen in vier opeenvol- 

 gende generaties zelfbestuiving was voltrokken, bleek het resultaat 



