— 598 — 



Gezelschapseilanden en beschrijft de verderfelike werkzaam- 

 heid van de larve" voor klapperbladeren als volgt : 



De larve vreet meestal nabij de bladbasis en brengt het 

 blad dikwels tot afsterven. Hoogstens gaat hij tot het 

 midden van het blad en boort zich een gang van 2 a 2,5 

 C.M. doorsnede. Deze gang is met het afval van de larve 

 en knaagsel opgevuld. Niet zelden vloeit dientengevolge van 

 verschillende plaatsen van het blad hars uit. 



We zien hieruit, dat ook tegen deze snuitkevers dient te 

 worden gewaakt en alle verwondingen moeten worden geteerd. 



Discalandra stigmaticollis Gyll. 



Dit is eveneens een snuitkever, welke in habitus zeer veel 

 overeenkomt met Rhabdocnemis, doch veel kleiner is 

 en een lengte heeft van 8 m.M. (PI. III fig. 2). 



De larve werd door mij waargenomen in de jonge vruchtjes, 

 en de vertakkingen der bloeikolven, maar alleen wanneer 

 deze door de ééoe of andere oorzaak reeds verwond waren, 

 hetgeen door de klapperboorrups of ook wel door „vliegende 

 herten" geschied was. Ook de bladstelen van nog frisse 

 bladeren worden door Discalandra aangetast, als zij bescha- 

 digd zijn. Zo hebben Inlanders de gewoonte om van de 

 bovenkant der bladstelen een bastreep af te scheuren, met 

 de bedoeling dit als bindtouw te bezigen. De op deze wijze 

 beschadigde bladeren zijn vrijwel steeds door Discalan- 

 dra aangetast. Ook hierbij treedt dan het verschijnsel 

 van harsbloedingen op, evenals zulks bij de aantasting door 

 Rhabdocnemis geschied. 



Men voorkome dus zoveel mogelik, dat de plant bescha- 

 digd word. 



Door KoNiNGSBERGER wordon in het inwendige van de 

 klapperstam nog de larven van de navolgende snuitkevers 

 aangetroffen : 



Protocerius colossus Oliv. 



Omotemmus miniatocrinitus Chevr. en 



Cyrtotrachelus spec. 



Deze kevers zijn echter niet gevaarlijk, daar ze niet veel- 

 vuldig voorkomen. 



