— 604 - 



tende klapperstaramen, pis-dngbladeren, aarde enz. De vang- 

 hopen moeten in een kuil worde aangelegd, nriaar zodanig, 

 dat ze toch een weinig boven de grond uiikonnen ; men Kan 

 ze het best 0,5 M. diep laten maken. 



ledere zes weken moeten de vanghopen worden afgezocht. 

 Instede van de kevers, poppen larven en eieren in de vang- 

 hopen te zoeken, kan men ze daarin met zwavelkoolstof of 

 benzine doden. Deze methode is echter kostbaarder en niet 

 afdoend. 



3. Indirekte bestrijding. 



a. Door ontruiming van broedgelegenheden. 



Voor de praktijk is de belangrijkste indirekte wijze van 

 bestrijding, het ontruimen van alle broedgelegenheden. Men 

 moet daarbij niet uit het oog verliezen, dat de larve ook 

 in andere dode palmsoorten en in vermolmde boomstam- 

 men, als b. V. van de waroe, dadap, bendo (A.rtocirpus) enz. 

 leeft. Friederichs konstateerde het merkwaardige feit, dat in 

 liggend en rottend dadaphout geen larven voorkomen, maar 

 wel in vertikale stammen, die als palen voor een stekeldraad- 

 •pagger gebezigd waren. Het schijnt dus, dat, voorzover het 

 rottende boomstammen betreft, de larven aan een vertikale 

 stand daarvan de voorkeur geven. 



b. Met natuurlike vijanden. 



De dierlike vijanden van de neushoornkever zijn van geringe 

 betekenis, zodat ze hier gevoegelik genegeerd kunnen worden. 

 Veel verwachtingen werden gekoesterd van enige plantaardige 

 vijanden, i. c. een aantal schimmelparasieten, waarvan M e- 

 tarrhizium anisopliae (welke o. a. ook een parasiet 

 is van de sprinkhaan Cyrthacanthacris nigricornis) 

 de voornaamste is. 



Door mij zijn met deze en enige andere schimmels, welke 

 dr. Friederichs mij uit Ceylon toegezonden had, proeven 

 gedaan, doch zonder enig sukses. 



Resumerend kunnen we dus zeggen, dat de bestrijding 

 van de neushoornkever het best geschiedt door: 



1. Het vangen der kevers, poppen, larven en eieren. 



2. Het aanleggen op bepaalde plaatsen van kunstmatige 



