— 611 — 



Biologie. 



Alvorens één en ander over de levensv^ijze van de Melis- 

 soblaptes hier naee te delen, is een kleine beschrijving van 

 de bloeiwijze van de klapper gewenst. Deze bloeiwijze is een 

 samengestelde aar en bestaat uit een geraeenschappelike 

 hoofdas, waarvan een aantal zijtakken uitgaan. Aan elke 

 zijtak vind men gewoonlik slechts een klein aantal vrouwe- 

 like bloemen onderaan, die zich door hun grootte dadelik 

 onderscheiden van de overige, in onnoemelik aantal aanwe- 

 zige, kleine mannelike bloemen. Deze zijn over de zijtakken 

 in drie rechte rijen verspreid. 



De gehele bloeiwijze ligt aanvankelik besloten in een 

 gootvormige bloeischede, die bij rijpheid openspringt, waar- 

 door de bloemen zichtbaar worden. 



Reeds in de pas geopende bloeischede kunnen jonge rupsjes 

 voorkomen. Zij boren zich in de mannelike en vrouwelike 

 bloemen en vreten de meeldraden en het vruchtbeginsel weg. 

 Is het vruchtje uitgeknaagd, dan kruipen ze er uit en zoeken 

 nieuw voedsel op. Tussen de zijassen der bloeiwijzen maken 

 de rupsen van hun spinsel onregelmatige gangen, welke met 

 hun ekskrementen en ook wel met bloemschubben, of delen 

 daarvan, overdekt worden. 



De aangetaste bloemen en vruchtjes vallen natunrlik af en 

 komen daarbij niet alle buiten de bloeischede terecht, doch 

 vallen, mede door toedoen van de talrijke spinsels, tusschen de 

 zijassen en gedeeltelik ook in de gootvormige bloeischede. 

 Op die wijze kan zich, vooral bij jong aangetaste bloeiwij- 

 zen, een donkere massa vormen van rottende bloemdelen en 

 rupsuitwerpselen. Vooral in de regentijd word deze rottende 

 massa niet zelden tot een vieze, onwelriekende brij, waarop 

 ook talrijke andere insekten afkomen. 



Het gebeurt meermalen, dat jonge klappers, die zelf niet 

 aangestoken zijn, doch aan een overigens wel aangetaste 

 bloemkolf vastzitten, toch doorgroeien tot ze ongeveer vnist- 

 grootte hebben, en daarna pas afvallen. Een bloeikolf, welke 

 in een vroeg stadium aangetast is, komt niet tot volle ont- 

 wikkeling, d.w.z. blijft achterlik en bezemvormig, m.a.w. ont- 

 plooit zich niet normaal, en aan dit verschijnsel kan mende 



Teysmannia, 1916. 4j 



