PARTHENOGENESE BIJ HOOGERE PLANTEN. 



In den regel ontstaan bij hoogere dieren en planten de 

 eieren of zaden, waaruit nieuwe individus zich ontwikkelen, 

 uit twee kiemhelften, welke beide speciaal op een versmelting, 

 een bevruchting zijn ingericht. Men kent echter ook uit- 

 zonderingen op dezen regel, en hun aantal neemt voortdurend 

 toe, naarmate we verder doordringen in erfelijkheidsvraag- 

 stukken. Die gevallen, waarin eieren of zaden zich ontwik- 

 kelen zonder een voorafgaande bevruchting, noemt men 

 apogamie of parthenogenese. In de literatuur vindt men 

 gewoonlijk, dat de schrijvers het ontstaan van zaad zonder 

 bevruchting „apogamie", en het ontwikkelen van onbevruchte 

 dierlijke eieren "parthenogenese" noemen. Dit gebruik van 

 t^ee verschillende namen is niet uitsluitend het gevolg van 

 het feit, dat zoölogen en botanici weinig voeling met elkaar 

 houden en vaak analoge processen met verschillende namen 

 noemen, maar in den regel is er werkelijk een fundamenteel 

 onderscheid tusschen de ontwikkeling van planten uit onbe- 

 stoven zaad en het zich ontwikkelen van dierlijke eieren 

 zonder bevruchting. Gebleken is namelijk, dat in vele goed onder- 

 zochte gevallen van „apogamie" bij planten het niet echte 

 eicellen zijn, welke bevrucht zouden kunnen worden, doch 

 zich nu spontaan ook zonder bevruchting verder ontwikkelen, 

 maar andere, vegetatieve cellen; zoodat we daar met een 

 soort van vegetatieve vermeerdering te maken hebben {Hie- 

 racium). Aan de andere kant vond bijvoorbeeld Jacques Loeb, 

 dat sommige dierlijke eieren, van welke hij experimenteel 

 kon aantoonen, dat ze klaar waren voor bevruchting, ook 

 door een verandering van het milieu tot ontwikkeling konden 

 worden gebracht. 



Wanneer nu zou zijn gebleken, dat alle ontstaan van 

 deugdelijk plantenzaaij zonder bevruchting, geschiedde zooals 

 bij Hieracium, en dat alle gevallen, waarin dierlijke eieren 



