— 655 — 



Om te onderzoeken, of onze veronderstelling juist was^ 

 dat elke parthenogenetisch ontstane F 2 plant een eenvormige 

 nakomelingschap moet geven, oogstten we op een aantal 

 planten zelfbestoven of onbestoven zaad. 



In 1915 zaaiden we in de cultuurtuin in Buitenzorg zelf- 

 bestoven zaad van een van de F 2 planten uit de kruising 

 Bush-Squash x Türkenbucd, namelijk van een rankende plant^ 

 met kleine steenroode, nagenoeg onderstandige vruchten met 

 groene punt en knobbelig oppervlak. Alle planten waren 

 rankend, en hadden dezelfde bladvorm, en dezelfde vorm 

 van vruchtbeginsel. De vruchten rijpten tijdens onze afwe- 

 zigheid en werden door insectenlarven te velde vernietigd. 



In 1916 zaaiden we onbestoven zaad van een van de F 2 

 planten van de kruising Vegetable marrow x Miracle, en 

 wel van een rankende plant met weinig ingesneden blade- 

 ren, en witte korte vruchten. Ook van deze planten kregen 

 we, door* insectenschade, geen goede vruchten. Maar duide- 

 lijk was te zien, dat alle planten een zelfde habitus hadden 

 en de zelfde bladvorm en onderling gelijk gevormde en ge- 

 kleurde vruchtbeginsels. 



Wij hopen, dat het zaad nog kiemkrachtig zal zijn, wanneer 

 we de gelegenheid hebben om de proeven in een gunstiger 

 klimaat voort te zetten. 



In ons werk met kalebassen kwamen we geen gevallen 

 tegen, waarin we zouden hebben moeten aannemen, dat een 

 gedeelte van het zaad zich uit bevruchte en een gedeelte zich 

 uit onbevruchte kiemcellen ontwikkelde. Daar duidelijk bleekt 

 dat de kiemcellen van een zelfde plant zich zoowel spontaan 

 konden ontwikkelen (wanneer de bevruchting uitbleef), als 

 na bevruchting, moet dit worden toegeschreven aan het feit 

 dat we steeds de vrouwlijke bloemen 's morgens vroeg be- 

 stoven, bij het maken van kruisingen. 



Maar we kunnen ons gemakkelijk voorstellen, hoe, bij laat 

 bestuiven, een gedeelte der eicellen reeds het stadium, waarin 

 ze nog bevruchtbaar waren, voorbij waren, en begonnen 

 waren zich parthenogenetisch te ontwikkelen. En we kun- 

 nen ons ook voorstellen hoe, wanneer het aantal stuifmeel- 

 korrels niet voldoende is voor alle eicellen, de niet bevruchte 

 zich voor een gedeelte nog parthenogenetisch ontwikkelen. 



Teysmannia. 1916. 44 



