— u — 



Zonder te weten, wat men eigenlijk deed, „entte" men 

 dus het nieuwe veld met de knolletjes-bacteriën, die de 

 aarde uit het oude veld bevatte. 



Toen echter de aard der knolletjes en van hun bacte- 

 riën bekend was geworden, heeft men al spoedig beproefd, 

 de bacteriën te kweeken en er zoogenaamde „reinculturen" 

 van te maken, d. w. z. ze in zuiveren toestand, zonder 

 bijmenging van andere bacteriën of schimmels, te kweeken 

 op kunstmatige voedingsbodems, meestal bestaande uit ge- 

 latine- of agar-oplossing, vermengd met een of andere suiker 

 en andere stoffen, die de bacteriën voor hun voeding bleken 

 noodig te hebben. 



Nog één stap verder en de reinculturen werden gebruikt, 

 in plaats van aarde, om de velden te „enten", wanneer 

 hier voor de teelt van een of andere Leguminose de noodi- 

 ge bacteriën ontbraken. 



Die proeven hadden echter niet dadelijk succes; inden 

 beginne was het resultaat zeer onzeker. Niet zelden wel 

 is waar was de uitkomst bijzonder gunstig, soms zelfs 

 schitterend. 



Bij potculturen met klaver bv., of lupine, of een ander 

 peulgewas verkreeg men vaak een weelderigen groei in de 

 potten, waarin men de reinculturen had uitgestrooid, ter- 

 wijl in de potten, waar de aarde niet geënt was, schrale, 

 magere plantjes, opgroeiden. Deze laatste vertoonden daar- 

 bij geen of slechts een enkele knolletje, bij de eerstgenoemde 

 echter waren de hoofd- en zijwortels dicht met knolletjes 

 bezet. 



Ook op het veld werd niet zelden een treffend resultaat 

 verkregen: op het „geënte" veld een weelderig lupine- of 

 boonengewas met vele wortelknolletjes, op het „niet-geënte" 

 veld een schraal gewas zonder knolletjes aan de wortels. 



Maar somtijds was de enting van den grond met rein- 

 culturen weer een volkomen teleurstelling en had zij geen 

 behoorlijke knolletjes -ontwikkeling ten gevolge. 



