— 26 ~ 



baar, dat andere soorten van grondbacteriën zich intus- 

 schen sterk vermeerderd en hen verdrongen hebben. 



Zoo is in Europa bekend, dat bij klaverteelt, zelfs wanneer 

 de klaver deel uitmaakte van een vaste vruchtwisseling en 

 dus om de paar jaar telkens weer op het land werd ge- 

 teeld, de bodementing somtijds een vermo'^rderde opbrengst 

 gaf. Een kunstmatige vermeerdering van de knolletjesbacte- 

 riën bevorderde dus in dit geval de knolletjesvorming en 

 daarmee den groei, ondanks het feit, dat de klaver betrek- 

 kelijk kort geleden op het veld werd verbouwd. 



Alleen door proefnemingen kan uitgemaakt worden, of 

 op soortgelijke wijze de bodementing ook bij geregelde 

 wisselcultuur een vermeerdering der knolletjesvorming en 

 daarmee een verhoogde opbrengst zal geven. Onmogelijk 

 is het niet, al zal veelal op zulke gronden geen bacteriën- 

 gebrek te verwachten zijn. 



Met de groenbemesters staat het anders. 



Hoe vaak is niet waargenomen, dat groenbemesters, op 

 maagdelijk land uitgeplant, bv. bij de Hevea-cultuur, aan- 

 vankelijk „niet wilden aanslaan." Hoe vaak is niet de 

 klacht vernomen, bv. bij uitzaaiing van lam tor o, dat het 

 gewas „zoo'n tijd noodig had om op gang te komen." 



Dat in zulke gevallen bacteriëngebrek van den grond 

 veelal de oorzaak was, ligt voor de hand. Het onderzoek 

 van de wortels, die menigmaal geheel of bijna geheel 

 knolletjesvrij waren, bewees dit trouwens. 



Dit bezwaar van het slecht aanslaan en langzaam groeien 

 van den groenbemester is niet te gering te achten. Immers 

 alleen dan beantwoordt de Leguminoos aan het doel, als 

 zij van den aanvang af weinig aan onderhoud kost en door 

 een snellen groei spoedig meehelpt aan het onderdrukken 

 van onkruid. 



Dikwijls is ook de planter ontmoedigd geworden bij 

 zijn proefnemingen met nieuwe Leguminosen. Wij zagen 

 immers, dat, in 't algemeen gesproken, iedere Leguminoos 

 haar eigsn Ehizobium-soovt heeft. Beproeft men dus — wij 



