_ 4 — 



Crinum heeft een onderaardschen bebladerden, vervormden 

 stengel, bol genoemd. De bol bestaat uit de harde, eenigs 

 zins kegelvormige schijf (stoel) of het verkorte stengeldeel,, 

 dat aan den omtrek van zijn onderkant een krans van 

 enkelvoudige wortelvezels ol bij wortels voortbrengt; de 

 schaal- of schubvormige bladeren, die aan den binnenkant 

 meer vleezig en saprijk zijn, omsluiten den eindelingschen 

 knop, die zich later tot een bovenaardsche plant ontwikkelt. 

 Uitwendig is de bol omringd door eenige donkerbruine, 

 droge vliezen. Deze droge vliezen moeten de saprijke deelen 

 beschermen, n 1. in natte gronden het indringen van al te 

 veel vocht, en in droge gronden het verlies van water uit 

 de binnenste schubben tegengaan, zij moeten dus zoowel 

 verrotting als uitdroging van dit plantendeel voorkomen. 

 Bovendien beschermen zij door hun taaiheid de teedere deelen 

 tegen de vraatzucht van slakken, larven en wormen. 



De vermenigvuldiging geschiedt door de z. g. klisters 

 of broedbollen, dat zijn jonge bolletjes, die tusschen de 

 schubben uit de schijf ontstaan en zich, als zij een zekere 

 ontwikkeling bereikt hebben, van de moederplant los- 

 maken om zelfstandig verder te groeien. Deze klisters 

 zijn eigenlijk zijdelingsche knoppen van het schijfvormige 

 stengeldeel, die zelf weder een bolvormige gedaante hebben. 



Teneinde een grooter aantal klisters, en zoodoende meer 

 bollen te krijgen, snijdt men een kruis over de schijf of 

 neemt den top van de bol weg; de laatste methode wordt 

 het meest toegepast, omdat men dan meer bolletjes krijgt ^ 

 volgt men de eerste methode, dan ontstaan er niet zoo. 

 veel, maar grootere en sterkere broedbolletjes. 



De beste grondsoort voor Crinum's is een mengsel van 

 bladaarde, zand en oude, vergane koemest. Al naarmate 

 de bollen ouder en grooter worden, vermindert men in 

 het mengsel de bladaarde en vermeerdert de koemest. 



De meeste Crinum's groeien het best in de volle zon, 

 enkele soorten houden van een weinig lichte schaduw. 

 Bij te veel schaduw krijgt men lange, smalle bladeren ea 



