— 41 — 



bonden is. Vroeger meende men, dat de alkohoüsche gis- 

 ting, van zoo groot practisch belang voor het gistingsbe- 

 drijf, alleen tot stand kon komen door de levende gistcel- 

 len, dat met het afsterven van die cellen ook de eigen- 

 schap van suiker te kunnen splitsen in alkohol en kool- 

 zuur verloren zou gaan. Het is de groote verdienste van 

 BücHNEE, bewezen te hebben, dat dit onjuist is, en dat men, 

 volgens een bepaalde methode werkende, de gist cellen kan 

 dooden zonder dat het vermogen om suiker in krachtige 

 alkoholische gisting te brengen, verloren gaat. De ontdek- 

 king van deze „celvrije" gisting is een keerpunt geweest 

 in de studie van de enzymen. 



Wat betreft de chemische samenstelling van de enzy- 

 men, daarover zijn wij nog zeer slecht ingelicht, en dat 

 behoeft niet te verwonderen, wanneer wij de bizonder 

 groote moeilijkheden kennen, die aan de afscheiding van 

 deze lichamen in absoluut zuiveren toestand verbonden 

 zijn. Daardoor is het zelfs nog niet eens mogelijk, altijd 

 met zekerheid te zeggen, met welke groep van lichamen 

 wij te doen hebben. Meende men vroeger, dat enzymen 

 zonder uitzondering eiwitachtige lichamen waren, van die 

 meening is men sedert wel wat teruggekomen, nu het 

 gelukt is, sommige enzymen zoodanig te zuiveren, dat zij 

 geen eiwitreacties meer geven. Het eiwit is in die geval- 

 len blijkbaar een verontreiniging geweest, die slechts door 

 een lastige en tijdroovende zuivering verwijderd kon wor- 

 den. Men wordt daardoor van zelf al wat huiverig om aan 

 te nemen, dat andere enzymen, die nog als eiwitstoffen 

 te boek staan, dit in derdaad zijn. Is het niet zeer wei 

 mogelijk, dat het voortgezet onderzoek hierin anders zal 

 hebben te beslissen ? 



Zeer opmerkelijk is het, dat de enzymen door verhitting 

 op bepaalde temperatuur (60'' — 100°) hunne werkzaamheid 

 verliezen en in dit opzicht werkelijk aan eiwitachtige li- 

 chamen doen denken, die bij die temperatuur gecoaguJeerd 

 worden. 



