— 51 — 



staand mozaïek vormden. Er waren exemplaren onder met 

 een witten ondergrond met groene deelen, en ook deed 

 het omgekeerde zich voor, namelijk groene bladeren met 

 witte deelen. Bij den verderen groei van den zaailing, 

 toen er stekken van genomen konden worden, bleek nu, 

 dat de kleur van de bladeren der nieuwe planten afhanke- 

 lijk was van de ligging van het groeipunt. Is dit gelegen 

 op een groene plek, dan wordt de geheele plant groen, 

 bevindt het zich daarentegen op een witte plek, dan wordt 

 het jonge individu wit, en komt het voor op een punt 

 waar groen en wit gemengd zijn, dan vindt men die 

 vermenging ook in de jonge plant. Zulke planten zijn 

 Chimaera's van groene en witte componenten; dezelfde 

 verschijnselen doen zich hier voor als bij Winkler's ent- 

 hybriden van Sola7Uün's. 



Indien de stengel van zulk een groen-en-witte Chimaera 

 van Pelargonium zonale onderzocht wordt, vindt men vaak, 

 dat de grenzen tusschen die witte en groene componen- 

 ten radiaal zijn, dat deze nl. geplaatst zijn als de sectoren 

 van een cirkel. In andere gevallen is de begrenzing een 

 andere en vindt men lagen, die elkaar bedekken, zoodat 

 b.v. een laag cellen van het eene type de buitenlaag 

 vormt, terwijl de meer naar binnen gelegen detlen tot 

 het andere type behooren. BauR toonde verder aan, dat 

 de bladeren, die ontstaan op plekken, waar zulk een 

 laagsgewijze bouw voorkomt, waar b.v een groene kern 

 omsloten is door een laag cellen van den witten vorm, 

 groen zijn met witte nerven, zooals men zulks vindt bij 

 Pelargonium zonale alho-ynarginata. De loten, ontstaan in 

 de oksels der bladeren van genoemde plant, hebben dezelf- 

 de kleurschakeeringen, omdat de cellagen, waaruit zij 

 ontstaan, dezelfde zijn. 



BauR noemt de chimaera's naar de ligging der onder- 

 scheiden celgroepen sectorale en periklinale; in het eerste 

 geval vormen die groepen sectoren van een cirkel, in het 

 laatste elkaar omsluitende lagen. 



