— UI — 



1. de onderaaidsche deelen. 



Kortlevende grassen hebben alleen een bundel vezelige 

 wortels, die slechts voor de bevestiging en voedselopna- 

 me der plant hebben te zorgen, doch geen rol spelen bij 

 de voortplanting. Deze grassen sterven na het rijpen der 

 zaden af, zoodat haar vermenigvuldiging uitsluitend door 

 zaden geschieden kan. Overblijvende grassen zijn dikwijls 

 in het bezit van ouderaardsche wortelstokken of uitloopers, 

 die van afstand tot afstand nieuwe planten voortbrengen. 



Daardoor zijn ze in staat, krachtig weerstand te bie- 

 den aan allerlei ongunstige omstandigheden. Glagah, 

 alang alang en lampoejangan zijn waardige verte- 

 genwoordigsters van deze rubriek van grassen. 



2. den halm, het zich boven den grond verheffend sten- 

 gelgedeelte, welks lengte van eenige centimeters tot ve- 

 le meters kan afwisselen. Gewoonlijk staan de halmen 

 rechtop, betrekkelijk zelden zijn zij in hun bovenhelft 

 sterk vertakt, aan den voet brengen ze echter zeer vaak 

 zijtakken of uitloopers voort, welke laatste wortelslaan en het 

 leven schenken aan nieuwe planten. Het aantal op deze wijze 

 gevormde nakomelingen kan zeer aanzienlijk zijn : bij een 

 enkel exemplaar van Spinifex telde ik aan een twaalftal 

 uitloopers eens meer dan 200 jonge planten. In den bui- 

 tenwand van oude halmen is gewoonlijk een groote hoeveel- 

 heid kie-selzuur afgezet. Daardoor zijn ze zeer hard en 

 voor veevoeding minder geschikt of geheel onbruikbaar. 



3. de bladeren, die of nagenoeg gelijkmatig over den 

 stengel zijn verdeeld of aan den voet dichter zijn opeenge- 

 drongen. Gewoonlijk is dit laatste het geval. De leng- 

 te dier bladeren overtreft de breedte gewoonlijk vele 

 malen. Bladeren van op schaduwrijke plaatsen groeiende 

 grassen zijn in den regel breed en zacht, die van dorre, 

 zonnige standplaats hard en stijf. De vorm, de plaatsing 

 en het tongetje der bladeren zijn van belang voor de 

 herkenning der soorten. Yan de hoeveelheid, denaarden 



