— 152 — 



het mogelijk, de stip, die het droge-stof-gehalte van elke 

 biet voorstelt, op haar juiste plaats te noteeren, in plaats 

 van in het midden van den afstand tusschen de geheele 

 procentgetallen. 



De stippen, die binnen elke klasse vallen, b.v. 10 pCt. 

 — 11 pCt., 11 pCt. — 12 pCt. enz., worden geteld en in het 

 midden van den afstand tusschen de geheele procentgetal- 

 len een loodlijn opgericht, wier lengte dit aantal aangeeft. 

 Door de zoo verkregen punten te verbinden verkrijgt men 

 de kromme. 



Nu wordt een verticale lijn opgericht, gaande door den 

 top van de curve; deze valt in zoo'n symmetrische kromme 

 samen met het midden. 



Op afstanden van 1.1 pet. aan weerszijden van genoemde 

 loodlijn worden nog twee andere loodlijnen opgericht, die 

 dus op de plaats van 13,4 en 15,6 vallen. 



Daar nu l.l pCt. de waarschijnlijke fout is van de analyse, 

 is het thans mogelijk, de definitie van de waarschijnlijke fout 

 te controleeren, door de stippen te tellen, die binnen en die 

 buiten de laatste loodlijnen liggen. 



Immers moeten er volgens de definitie evenveel binnen 

 als buiten liggen. 



De telling doet zien dat er 81 binnen, 38 aan de lage 

 zijde en 41 aan de hooge zijde, dus totaal 79 er buiten 

 gelegen zijn. Deze getallen komen met de theoretische 

 80 en 80 zeer goed overeen, en het blijkt, dat met de me- 

 thode der kleinste quadraten een w. f. berekend wordt, die 

 zeer goed met de definitie overeenkomt, dat de helft van 

 de waarnemingen méér en de andere helft minder dan 

 het bedrag der w. f. van het gemiddelde verschilt. 



Nu kan men nog twee andere lijnen in de figuur trekken 

 aan beide zijden van het gemiddelde, welke overeenkomen 

 met 2.2 pCt. of tweemaal de w.f. Wanneer men nu de stippen 

 telt, die binnen en buiten deze lijnen vallen, dan vinden 

 we, dat er 25 buiten en 135 binnen gelegen zijn, d.w.z. 25 

 waarnemingen verschillen meer dan tweemaal het bedrag 



