— 161 — 



De tweede methode om de w. f. van veldproeven te 

 bepalen bestaat daarin, dat men uit verschillende publica- 

 tie's de resultaten van veldjes en hunne parallellen neemt. 

 Hiervoor hebben de schrijvers zich bediend van de „Guide 

 to Experiments of the Department of Agriculture of the 

 University of Cambridge for 1907" en de Annual Reports 

 of the Norfolk Chamber of Agriculture van 1886 af. 



Uit deze bronnen namen zij de gegevens van 400 paren 

 parallelveldjes van tarwe-, gerst-, haver-, bieten-, rapen-, 

 aardappel-, en g^raszaadproeven. 



Yoor elk van deze serieparen werd het gemiddelde en 

 het verschil tusschen elk veldje en dit gemiddelde bere- 

 kend, uitgedrukt in procenten daarvan. De aldus gevon- 

 den getallen schommelen van — 30 pet. Wanneer men 

 aanneemt, dat het gemiddelde het juiste resultaat is, het- 

 geen zonder twijfel het geval zal zijn met het gemiddelde 

 uit zoo'n groot aantal waarnemingen, is het mogelijk de 

 resultaten in een waarschijnlijkheids-kromme weer te geven. 

 Men verkrijgt eene mooie gelijkmatige kromme — zie fig. 10 

 — hetgeen aantoont, dat de methode der kleinste quadra- 

 ten mag toegepast worden met groeten graad van nauw- 

 keurigheid. 



