— 181 — 



het zich daar stevig tegenaaD, wordt min of meer vlak, 

 soms zelfs bandvormig, en ontwikkelt buisvormige cellen 

 of papillen, die met de onderlaag vrij vast samengroeien; 

 men zou heel goed van hechtwortels kunnen spreken. 

 Vaak kruipen deze wortels over de schors van den steun- 

 boom, verdeelen zich, kruisen elkaar en vormen een vol- 

 ledig netwerk. De vergroeiing met de onderlaag is veelal 

 zoo innig, dat bij een poging om wortel en schors van 

 elkaar te scheiden, gewoonlijk de oppervlakkige laag der 

 schors wèl, maar de buisvormige cellen niet loslaten. 



Komt nu een wortel, die dergelijke met de onderlaag 

 vergroeide papillen heeft gevormd, over den rand van 

 de deelen, waarmede hij samengegroeid is, in de vrije 

 ruimte, dan houdt de ontwikkeling van die hechtcellen 

 dadelijk op, de wortel verliest zijn bandvormig voorkomen 

 en wordt weer rond. 



Uit het medegedeelde blijkt, dat een op boomen groeien- 

 de Orchidee geen parasiet is, zooals leeken zich dat wel 

 voorstellen, het is een epiphyt, die niet leeft ten koste 

 van den boom, maar dezen slechts gebruikt als steunsel. 



De vroegere opvatting, dat de Orchideeën^ die men toen 

 hield voor woekerplanten, zich met het hout, waarop zij 

 zich gevestigd hebben, voeden, is onjuist. Dat de Orc/?ff?ee- 

 ëyi dikwijls op plankjes of blokjes hout goed groeien, heeft 

 een andere reden; het hout namelijk absorbeert water en 

 door het langzame vergaan lossen zich in dat water mine- 

 jale bestanddeelen op, hetgeen voor de voeding der Orchidee 

 natuurlijk gunstig is. Ofschoon de teelt van Orchideeën 

 op hout nog veel toepassing vindt, komen de meeste 

 kweekers toch tot de conlusie, dat het niet de beste me- 

 thode is. 



Men is er langzamerhand toe gekomen, de Orchideeën 

 te planten in een mengsel, bekend als Orc/i/rfeee/i-compost. 



Het voornaamste bestanddeel hiervan zijn varenwortels, 

 van Osmunda-Qü Pohjpodiumsoorten. 



Er was een tijd, dat men de houtblokjes verving door 



