GRONDONTSMETTING EN GRONDVERBETERING. 



Reeds een paar maal werd dit onderwerp in Teysmannia 

 besproken. Het is dan ook van actueel belang. Meer en 

 meer begint men in te zien, dat men bij ziekten, die in 

 den bodem zetelen, niet altijd zijn toevlucht behoeft te 

 nemen tot het vermijden dier ziekten door op besmette 

 gronden gewassen te telen, die onvatbaar zijn, doch dat 

 wel degelijk bestrijding mogelijk is door ontsmetting van 

 den grond. 



Wel is waar is grondontsmetting nog altijd eeo zeer 

 dure bewerking en komt zij daarom alleen in aanmerking 

 in die gevallen, waarbij de ziekte, die in den bodem ze- 

 telt, den landbouwer per vlakteeenheid veel schade berok- 

 kent, dus in 't algemeen bij gewassen, die per vlakteeen- 

 heid veel opbrengen. 



Daar staat echter weer tegenover, dat grondontsmetting 

 in dubbelen zin gunstig werkt: niet alleen worden ziekte- 

 kiemen gedood, maar de bodem verkrijgt een opvallende 

 en merkwaardige vruchtbaarheid, die in haar wezen echter 

 nog niet op afdoende wijze is verklaard. 



In den vorigen jaargang van dit tijdschrift werd die 

 vruchtbaarmakende of grondverbeterende eigenschap van 

 zwavelkoolstof i) beschreven: in dienzelfden jaargang 

 werd ook reeds in het kort melding gemaakt van die 

 nuttige uitwerking bij ontsmetting van den grond door 

 carbolineum ^j 



Intusschen zijn nieuwe proeven bekend geworden, die 



1) Zie Teysmannia 22ste Jaargang (1911), blz. 152. »Zwavelkoolstof 

 als grondverbeteraar". 



2) Zie Teysmannia 1911, blz. 560. 



