— 215 — 



B. Ontginning. 

 De gronden van Montaja, wier ontginning hier ge- 

 schetst zal worden, zijn van het jaar 1895 af niet meer 

 op de gewone wijze door de bevolking gebruikt voor wei- 

 de — en dus gebrand—, zoodat het onkruid er welig op tiert. 



1. Het terrein in kaart brengen^ Hectares 

 en icerktaken uitzetten. 



Voor men met de ontginning begint, stuurt men den 

 opnemer met de noodige koelies vooruit om het terrein 

 op te nemen en in kaart te brengen. Als eenheidsmaat 

 wordt de Meter aangenomen. Elke Hectare vormt dan 

 25 patoks (werktaken) van 400 vierkante Meter, die 20 

 Meter lang en breed zijn. Op elk der 4 hoeken van een 

 patok plaatst men een goed zichtbaar teeken, liefst een 

 of andere struiksoort (b.v. hanjoewang)^ die daar dan voor 

 goed blijft staan en dus de werktaken van elkander scheidt. 

 Waar deze grensteekens samenvallen met de grens tus- 

 schen 2 HA., plaatst men 2 van deze struiken, zoodat ook 

 de H.A.s, die later de tuinen vormen, goed van elkander 

 zijn te onderscheiden. 



Bij het in kaart brengen van het terrein geeft men al 

 de grenzen der hectares aan, zoodat de kaart uit vierkan- 

 te blokjes bestaat, die rijen vormen van Oost naar West 

 en van Noord naar Zuid. De rijen 0--W geeft men let- 

 ters A,B,C enz., de rijen N — Z geeft men nummers 1,2,3 

 enz. Elke H.A. kan men dan met een letter en een cijfer 

 aanduiden. Ket in kaart brengen van het terrein vóór 

 de eigenlijke ontginning wordt natuurlijk duurder dan 

 wanneer die na de ontginning plaats heeft, maar men 

 voorkomt knoeierijen van inlandsche mandoers gedurende 

 de ontginning, die anders later blijken en dan niet meer 

 te verhalen zijn, en een bedrag vormen, zeker hocger dan 

 de kosten van het in kaart brengen. Bovendien verge- 

 makkelijkt men het werk. Alles kan op eenvoudige manier 

 op de kaart worden aangegeven, waarvoor anders weer 

 tuinboeken of staten zouden moeten worden aangelegd. 



