— 2S2 — 



dan, onoplosbaar zijnde in water, neerslaat. Hierop berust 

 het vrijmaken der alcaloïden, die in den bast in gebonden 

 toestand verkeeren, voor de extractie. 



Wanneer men uit een in Vio c.M.^ verdeelde buis, 

 voorzien van een kraan (een „buret"), loog van een be- 

 kende sterkte druppelsgewijze laat vloeien in een kinine- 

 oplossing met overtollig zuur, dan zal eerst het overtollige 

 zuur worden gebonden, en weet men nu het oogenblik 

 waarop al dit overtollige zuur gebonden is, dan kan men. 

 uit het aantal c.M.^, dat men kan aflezen, en de sterkte 

 van de loog de hoeveelheid overtollig zuur berekenen. 



Tot het scherp waarnemen van dit oogenblik nu bezitten 

 wij stoffen, die wij indicatoren noemen, en die, indien zij 

 in het mengsel zijn gebracht, door hun kleuromslag bedoeld 

 tijdstip aangeven. Zoo is b.v. lakmoestinctuur in staat om 

 in bovengenoemd zuur mengsel door zijn kleuromslag van 

 rood in violetblauw het gezochte moment te doen kennen. 

 Dr. Commmelin deelde ons onlangs mede, dat het gebruik 

 van methylrood te verkiezen is; zoodra al het overtollige 

 zuur geneutraliseerd is en dus een verder toegevoegde 

 hoeveelheid loog geen overtollig vrij zuur meer vindt om 

 zich er mee te verbinden, maar alcaloïde vrij maakt, slaat 

 de karmijnroüde kleur van het methylrood in geel om. 



Intusschen is niet iedere indicator geschikt om bij het 

 toevoegen van loog aan een zure oplossing van kina-al- 

 caloïden de verzadiging van al het vrije zuur aan te duiden. 

 Phenolphtaleïne b.v., dat in vrij zuur geen kleur heeft, ter- 

 wijl het in eene zwakke loog rozerood is, kan daarvoor 

 niet aangewend worden. Het anders zoo veel gebruikte 

 phenolphtaleïne wordt daarom nooit in de kina-analyse 

 gebruikt. Toch meen ik, dat bij het selecteeren van kina 

 het phenolphtaleïne goede diensten zal bewijzen. 



Wanneer men n.1., nadat al het vrije zuur gebonden is, 

 voortgaat met loog aan het, ook phenolphtaleïne bevatten- 

 de, mengsel toe te voegen, dan verbindt de loog zich, met 

 het gebonden zuur, dat in de alcaloïdezouten voorkomt: 



