— 240 — 



Om het buitenste vat is een houten omwanding aan- 

 gebracht op korten afstand, om het verlies van warm- 

 te voor een groot deel te kunnen tegengaan. 



Het geheel is dus niets anders dan een waterbad. De 

 kraan, waaruit de latex vloeit, verstopt gemakkelijk doordat 

 ze van binnen bezet raakt met gecoaguleerde caoutchouc. 

 Mijn doel is dus, zoo mogelijk alle kranen te laten vervallen. 



Verder zal een vertind vat op den duur het vertinsel ver- 

 liezen, omdat het eiken morgen schoongemaakt moet wor- 

 den. Mij is voorgesteld, een geëmailleerd vat te gebruiken. 



Oogenschijnlijk zou dit het beste zijn, maar de wis- 

 selende temperaturen, waaraan het émail blootgesteld is, 

 zal dit vermoedelijk doen springen, en het doel, den latex 

 alleen in contact te laten met niet oxydeerbare wanden, 

 wordt niet bereikt. Ik houd het voorloopig op alu- 

 miniumvaten en zal in Europa met fabrikanten in die 

 richting besprekingen houden. 



Aan één vat heeft men niet genoeg. Tappen verschil- 

 lende afdeelingen, dan moet de latex ook uit elkaar ge- 

 houden worden en heeft men, om vlug met het werk te 

 kunnen opschieten, meerdere defaecatie-vaten noodig. 



Mij is het denkbeeld aan de hand gedaan, daarom een 

 geheele wijziging te brengen in de samenstelling van mijn 

 defaecatietoestel, en wel in dezen geest. 



De serpentijn komt te vervallen. Zooveel vaten als 

 men noodig heeft, worden neergelaten in een gemeen- 

 schappelijken ijzeren bak, waarin het water op tempera- 

 tuur gebracht wordt door barboteurs. 



Door eene hefinrichting worden de vaten, nadat de 

 latex voldoende verwarmd is, uit den bak gelicht. Het 

 defaeceeren kan in zijn geheel op die wijze gemakkelijker 

 geschieden, daar alle kranen worden vermeden. 



Later kom ik op deze inrichting nog terug. 



Nu nog iets over den invloed van het defaeceeren op 

 den latex zelf. 



Hierboven heb ik reeds uiteengezet, op welke wijze de 



