— 279 — 



king minder) steenen uiteenvallend. Zaden langwerpig. 

 Booinen of heesters, soms klimmend. Bladeren overstaan- 

 de, zeldzamer 3 — 4- tallig, enkelvoudig, nu en dan gelobd. 

 Bijschermen axillair of in terminale pluimen, die dikwijls 

 van onderen bebladerd zijn; schutbladen in 't oogvallend 

 of klein." 



Volgens Briguet in Engler en Prantl heeft dit geslacht 

 een 90-tal soorten, welke hun vaderland hebben in de 

 heete luchtstreken van beide halfronden. Van die 90 soor- 

 ten noemt Miquel er voor Java 17; de meeste zijn kleine 

 of grootere heesters en enkele kleine boomeu. Het is merk- 

 waardig, dat sommige van de inheemsche soorten hier 

 als sierplant in de tuinen minder goed gedijen, terwijl er 

 onder de uit den vreemde ingevoerde zijn, die zelfs zonder 

 veel zorg goed groeien en mild bloeien. 



De meeste bloemen der Clerodendron 's zijn niet welrie- 

 kend; een uitzondering op dezen regel maakt Cl FargesL 

 Deze soort werd beschreven door J. Pixelle, Prof. d'arboricul- 

 ture de la villa de Paris in de Revue horticole, jaargang 1911, 

 DO. 22. Voor dien beschreef M. Dode haar reeds in het 

 Bulletin de la Société de dendrologie de France, 1907, 

 blz.207. Deze laatste beschikte slechts over een zeer jong 

 exemplaar, waardoor de beschrijving onvolledig was, zoo- 

 dat, toen de plant bloeide in den tuin van de École d'arbo- 

 riculture van Parijs, een vollediger beschrijving kon vol- 

 gen. De plant was gekweekt uit zaad, dat Maurice Vil- 

 MOEiN in 1898 aan genoemde inrichting schonk; zij bloei- 

 de mild met roseachtige, witte bloempjes, die een aan- 

 genamen geur verspreidden, eenigszins overeenkomende met 

 die der Jasmijn. 



De vermenigvuldiging der Clerodendron 's geschiedt door 

 middel van stekken, genomen van de takjes, die gewoon- 

 lijk na den bloei weggesnoeid worden, ook wel door uit- 

 loopers, die vooral bij Cl. phloynoides l. f. en CL Siplionmithus 

 AiT. voorkomen, of door zaad. 



Stekken van bovenaardsche deelen. 



