— 291 — 



Ook door den fabrieks-chemicus der firma Mohr was een 

 onderzoek ingesteld, en deze had eveneens geen aanlei- 

 ding gevonden om het vet uit de margarine-industrie te 

 weren. 



De resultaten van het chemisch onderzoek staan hier 

 dus blijkbaar in lijnrechte tegenspraak met de bevindingen 

 der hygiëne. Nu intusschen het wetenschappelijk onder- 

 zoek de schijnbare tegenspraak in deze questie heeft op- 

 gehelderd, lijkt het van belang, de resultaten van dat on- 

 derzoek hier te bespreken. De vraag immers naar plant- 

 aardige vetten voor de margarine-industrie wordt steeds 

 grooter; een toenemende uitvoer van planten vetten uit 

 Indië is te verwachten. Voor eene herhaling van het Al- 

 tonaër geval dient men hier dus op zijne hoede te zijn, 

 niet alleen om hygiënische, maar ook om commercieele 

 redenen, daar dergelijke gevallen den exporthandel en de 

 margarine-industrie belangrijk schaden. 



Als kenmerkende ziekte-verschijnselen, welke optraden 

 na het gebruik der margarine, werden waargenomen heftig 

 braken en maagkramp. 



Het eerst werd de verdachte margarine onderzocht op 

 aanwezigheid van bekende vergiften zooals alkaloïden, 

 blauwzuur-afsplitsende glucosiden en metaalzouten. Het re- 

 sultaat van dit onderzoek was negatief: geen enkel be- 

 kend vergift kon worden aangetoond. 



Het is bekend, dat aan margarine, als corrigentia voor 

 kleur en reuk, stofifen worden toegevoegd, zooals: boter- 

 kleursels, acetonitril propionitril enz. Deze stoffen bleken 

 evenwel in zoo geringe concentratie aanwezig, dat zij 

 onmogelijk oorzaak konden zijn van de heftige ziekte-ver- 

 schijnselen. 



Er bleef dus niet anders over dan de oorzaak te zoe- 

 ken in het voor de fabricatie gebruikte plantenvet zelf. 



Voor de hand liggend was dit zeker niet. Heel weinig 

 was er bekend van giftige plantenvetten. Zoo kon nog J. 

 Gadamer in zijn „Lehrbuch der chemischen Toxikologie" 



