— 310 — 



vroegeren leermeester Leonidas ten geschenke zond. Deze 

 had hem eenmaal verweten, dat hij bij het offeren te 

 royaal omsprong met die dure stofifen : nu behoefde hij 

 zelf niet langer de goden te beknibbelen. 



Behalve bij tempelplechtigheden bracht men spoedig 

 ook op huisaltaren den goden reukoffers, waarbij men 

 zelf mee genoot van de aangename geuren. Bij feestelijke 

 maaltijden moesten ook de goden hun deel hebben, dat 

 hun door verbranding van aromata gebracht werd. Natuur- 

 lijk gaf dit gebruik aanleiding tot steeds toenemende weelde 

 op het gebied van reukwerk, waarbij niet altijd in de eerste 

 plaats aan de goden gedacht werd, maar de bedoeling was, 

 het zich zelf of zijn gasten aangenaam te maken. Naast 

 het verbranden van groote hoeveelheden kostbare aromatica 

 kwamen andere gebruiken in de mode: zoo het parfumeeren 

 van kleeren door ze te bewaren in kisten van geurig hout, 

 het opzetten of omhangen van bloemkransen bij feestmaaltij- 

 den, het bestrooien met rozebladeren, het aanwenden van 

 welriekende poeders, het overgieten of bespuiten met gepar- 

 fumeerde oliën (zalven) enz. Vooral het laatste was een 

 beleefdheid, die, hoezeer ze bij ons weinig in den smaak 

 zou vallen, door de deftige Romeinen als een aangename, 

 goed bedachte verrassing bijzonder op prijs gesteld werd. 



Trouwens, behandeling van het lichaam met al of niet 

 welriekende olie was bij de volken der oudheid, reeds bij 

 de Eyptenaren, zeer in trek. Gelijk men den goden gewijde 

 voorwerpen met olie overgoot, gold het zalven van den 

 gast als een eerbewijs. Inwrijvingen van het lichaam met 

 olie na het bad maakte, dat men zich eerst recht behagelijk 

 gevoelde. Bij drinkgelagen achtte men het van groot nut, 

 vooral het hoofd rijkelijk met olie te zalven, wijl dan de 

 damp van den wijn minder naar boven zou stijgen en men 

 dus meer verdragen kon. 



De bereiding van welriekende zalven geschiedde door 

 extractie van de aromatische stoffen met olie onder verwar- 

 ming — waarbij droge plantendeelen vooraf met water 



