— 315 — 



geheel ondoorzichtig en bros door krystallisatie van een 

 hoofdbestanddeel. Kenmerkend is de witte, vaak meer of 

 minder groenachtige kleur en de reuk, die het meest aan 

 eugenol doet denken. 



Behalve als m e n j a n a r a b, hoort men olibanum ook 

 met den naam m o e s t a k i aanduiden, welken naam het 

 echter deelt met een hars van geheel andere afkomst, de 

 mastix^ van Pistacia Lentiscus L , een Anacardiacee^ die op 

 de Grieksche eilanden, in het bijzonder op Chios gekweekt 

 wordt — van daar de naam „Chios terpentijn." 



Mastix bestaat uit vrij harde, doorschijnende, lichtgele 

 korrels, die bij de gewone temperatuur reukloos zijn, maar 

 bij verhitting een doordringenden geur verspreiden. In 

 Europa gebruikt men mastix bij het bereiden van vernis- 

 sen. Hier te lande is de prijs zeer hoog en het gebruik 

 tamelijk beperkt; tot berooking wordt mastix zeldea aan- 

 gewend, wel een enkele maal als geneesmiddel. 



Ook deze moestaki, ook moestakim, moest a- 

 k a genoemd, wordt door Arabieren verkocht, die dan wel 

 beweren, hun voorraad uit Arabië te ontvangen. De eenige 

 maal echter, dat ik bij een Arabier mastix in de oorspron- 

 kelijke verpakking te zien kreeg, was dit een ongeopende 

 flesch van Gehe u. Co. Mogelijk echter was hier eertijds 

 wel de zgn. Bombay-mastix in den handel, een minder- 

 waardig produkt van andere Pzs^ada-soorten. 



Myrrhe — gomhars van Comynipho ra-soorten — doet hier 

 maar zeer zelden als berookingsmiddel dienst. De naam, dien 

 men er aan geeft, is moer, een Arabisch woord, dat 

 intusschen hier op Java ook in onderscheidene andere 

 beteekenissen gebruikt wordt. Mogelijk is het door Ara- 

 bieren geïmporteerd product wel uit Arabië zelf herkomstig, 

 er bestaat althans ook Arabische myrrhe, ofschoon de be- 

 tere uit Oost- Afrika komt. 



De besproken harsachtige stoffen vormen geen bestand- 

 deelen van het meest gebruikelijke berookingsmiddel, dat 

 op West-Java sëtanggi, in Midden- en Oost-Java r a- 



