— 367 — 



stam is, volgens Koordees en Valeton (Bijdr. IV), kenbaar 

 aan de min of meer koperkleurige schors. 



Bijzonder kenmerkend is de vorm der vruchten. Zij 

 zijn grijsbruin van kleur, worden omstreeks 6 cM. groot 

 en zouden bol- of peervormig, naar boven eenigszins toe- 

 gespitst, kunnen genoemd worden, indien ze niet meestal 

 hier en daar, en wel in zeer verschillende mate, onregelmatig 

 gegroefd en gedeukt en van grillige uitwassen voorzien 

 waren, waardoor de vorm nog al uiteenloopend is. Binnen 

 een week, sponsachtig vruchtvleesch met leerachtigen 

 binnenwand vindt men een afgeplat bolvormig zaad. Som- 

 tijds ziet men buiten op de vrucht glimmende zwarte plek- 

 ken, veroorzaakt door uitgevloeid en opgedroogd sap. 



Betreffende deze Gluia werd in den vorigen Jaargang 

 t. a. p. een opstel besproken, dat in 1894 in het Geneesk. 

 Tijdschr. v. X. I. verscheen, van de hand van D?.. van 

 DEN Upwich, destijds te Bandjermasin. Daar in de buurt 

 komt de boom, op Borneo dj in ga genoemd, veelvuldig 

 voor. Het volgende referaat over de mededeeling van 

 V. D. U. zij hier eenvoudigheidshalve herhaald: 



„Proeven leerden, dat het versche sap op de huid een 

 hevige ontsteking te weeg brengt, die vooral pijnlijk wordt, 

 als de aangedane plek met water in aanraking komt. Het 

 bij de ontsteking afgescheiden vocht werkt ook weer bij- 

 tend en kan, op andere deelen van de huid gewreven, 

 daar wederom ontsteking te weeg brengen. Deze Gluta is 

 dus inderdaad een allergevaarlijkste boom. Waar hij aan 

 den waterkant staat, zoodat de vruchten in het water kun- 

 nen vallen en daaraan hun sap afgeven, kan dit, naar her- 

 haaldelijk gebleken is, aanleiding geven tot een algemeene 

 huidaandoening bij degenen, die in dit water baden. Ter 

 bestrijding van het euvel raadt v. d. U. aan behandeling 

 met dermatol, en later met ichthyolzalf." 



Voor eenigen tijd heb ik het twijfelachtige genoegen 

 gehad, aangaande de werking van reunghas-sap persoon- 

 lijk eenige ervaring op te doen, en ik acht het wel van 



Teysmannia 1913. 2J 



