— 369 — 



Anders is het gesteld met de zaden. Snijdt men er 

 een door, dan ziet men vrij wel onmiddellijk druppels 

 van een wit vocht uittreden, dat aan de lucht aldra don- 

 kerbruin wordt en tot een zwart laagje indroogt. Ten 

 einde nu ook eens uit eigen ondervinding over de wer- 

 king van dit gevreesde sap te leeren oordeelen, bracht 

 ik een druppel er van op mijn hand, in de verwachting, 

 al spoedig pijn te zullen voelen. 



Tot mijn verwondering gebeurde er niets; de druppel 

 droogde op tot een zwarte plek, die mij hoegenaamd niet 

 hinderde. 



Nu werden een paar druppels stevig op de hand ingewre- 

 ven, de een op een behaard, de ander op een onbehaard ge- 

 deelte, en de huid daarop met water bevochtigd, waardoor 

 immers de bijt-^nde werking zou bevorderd worden. In beide 

 gevallen was de applicatie geheel pijnloos, maar na korten 

 tijd begon de behaarde plek een weinig te steken : ter 

 plaatse van de inplanting der haartjes bestaat blijkbaar 

 een gunstige gelegenheid voor het sap om naar binnen te 

 dringen. Daar waren ook, nadat de droogrest van het 

 vocht zooveel mogelijk met alkohol was weggewasschen, 

 eenige kleine blaasjes merkbaar. Het steken hield 

 spoedig op. Op beide ingewreven plaatsen ontstond een 

 donkerbruine vlek, die zich niet door wasschen liet verwij- 

 deren ; daaronder vloeiden op de behaarde plek de kleine 

 blaasjes samen tot een niet pijnlijke blaar, die na een of 

 twee dagen openging en een weinig vocht deed uitvloeien. 



Op soortgelijke wijze beproefde ik het vocht uit den 

 stam. Uit de schors vloeit bij insnijding slechts een on- 

 beduidende hoeveelheid waterige vloeistof; inwrijven hier 

 mede of met de versche, nog vochtige schors heeft gee- 

 nerlei invloed op de huid, geeft ook geen zwarte vlek. 

 Snijdt men echter ook het hout aan, dan treedt zeer lang- 

 zaam een kleverig sap aan den dag, dat spoedig donker 

 wordt en, om kort te gaan, op de huid dezelfde werking 

 vertoont ais het sap uit de zaden. 



