— 371 — 



geveer overeen wat haar vorming betreft — wel, door 

 mengen met gekookte lijnolie, een donkere vernis maakt, 

 wat mij inderdaad wel mogelijk bleek. 



Over de scherpe eigenschappen van het sap vindt men 

 bij KooRDERS en VALET0^^ Bijdr. IV, blz. 126, o. a. het vol- 

 gende: „Wij hebben ons van de werking overtuigd door 

 een paar droppels van het versche sap op de bovenvlakte 

 van de hand te smeren. De roodkleuiiug volgde binnen 

 een paar uur; de „galbulten" kwamen eerst veel later, 

 maar bleven vele dagen hinderlijk." 



Bij mijn proefneming met materiaal uit 'sLands Plan- 

 teutuin bracht het versche vocht uit de vrucht en uit 

 het hout van deze Semecarpus-soort dezelfde verschijnse- 

 len te weeg als dat van Gluta Renghas. Een dergelijke 

 afscheiding uit den stam van djamboe monjet gaf 

 ook op de behaarde huid nauwelijks eenige merkbare 

 pijnlijke gewaarwording en slechts een roodachtige, geen 

 zwarte vlek, die echter ook, zij het dan eerst een paar 

 dagen later, een blaar vormde. 



De uitkomst van alle proeven was dus, dat mijn lin- 

 kerhand versierd was met tal van zwarte vlekken en 

 opengegane blaren, waarvan echter geen hinder van eenige 

 beteekenis werd ondervonden. En het had er allen 

 schijn van, dat dit zoo blijven zou. Maar ziet, een dag 

 of tien na de applicatie, toen de zwarte plekken al aardig 

 aan het afslijten waren, kwam er verandering. Duidelijk 

 uitgaande van de plekken, waar blaren waren gevormd, 

 trad belangrijke zwelling op, met eczeem gepaard en zich 

 uitstrekkend over de hand met een groot deel van de vingers, 

 en over een deel van den benedenarm. Ook sterke zwel- 

 ling van de lymphklier in den oksel was waar te nemen. 

 Geen koorts of andere algemeene verschijnselen. Gewel- 

 dig jeuken ging hiermee samen, vooral van tijd tot tijd, 

 ter plaatse, waar zich versche kleine blaasjes vormden, 

 wat vooral op de vingers telkens in uiterst hinderlijke 

 mate het geval was. Waar het sap op de onbehaarde huid 



