— 373 — 



Men zal moeten toegeven, dat een werking als die van 

 beide r e u n g h a s-boomen — en men neme er djamboe 

 m o n j e t ook maar bij — , een werking, die eerst aan den 

 dag treedt, als niemand meer aan de mogelijkheid denkt, met 

 recht verraderlijk mag worden genoemd. Over de werk- 

 zame bestanddeelen valt weinig te zeggen. Uit Anacardium 

 occidentale en uit een Semecarpus-sooit zijn olieachtige 

 blaartrekkende stoffen afgezonderd, die men cardol ge- 

 noemd heeft, die echter, om begrijpelijke redenen, nog 

 weinig bestudeerd zijn. Dergelijke stoffen zullen vermoe- 

 delijk wel iii het sap van onze r e u n g h a s-soorten een 

 hoofdrol spelen. Mogelijk zijn er ook nog andere, vluch- 

 tigere producten in, die de uitwaseming en den rook van 

 het hout, evenals b.v. dat van k e m a n g-hout, zoo gevreesd 

 maken. 



Of inderdaad verschil in gevoeligheid bij verschillende per- 

 sonen bestaat, zooals dat bij vele vergiften het geval is, zou 

 men eerst kunnen uitmaken door bij een aantal personen 

 gelijke hoeveelheden geheel op dezelfde wijze aan te 

 wenden. Mocht iemand dergelijke proeven op touw willen 

 zetten, dan doet schrijver dezes niet mee, tenzij dan als 

 lid van de „jury." 



Moraal. Men wachte zich voor elke aanraking met 

 r e u n g h a s-sap. Greshoff drukt het aardig uit m een 

 van zijn „Schetsen", die aan Ghita Eenghas gewijd is, 

 door onder het hoofd „Nuttige Toepassingen" te zeggen, 

 dat de belangrijkste nuttige toepassing wel deze is . . . 

 dat men voor den boom en soortgelijke scherp-giftige ge- 

 wassen op zijn hoede zij. Mocht men echter toch eens 

 bij ongeluk het sap op de huid krijgen en geen gelegen- 

 heid hebben om het onmiddellijk grondig te verwijderen, 

 dan late men zich niet door de onbeduidendheid van het 

 aanvankelijke effect om den tuin leiden, maar roepe zoodra 

 ook maar eenig verschijnsel zich voordoet, geneeskundige 

 hulp in. 



W. G. BOORSMA. 



