— 381 — 



ding (koolzuurassimilatie) en de methodes om die zicht- 

 baar te maken besproken. De schrijver gaat dan geleide- 

 lijk tot de behandeling van de voor deze assimilatie nood- 

 zakelijke chlorophjikorrels, en dan tot het blad als den ze- 

 tel van deze lichaampjes over ; een kort overzicht van de 

 anatomie van het blad is hier zeer ter plaatse. Tegenover 

 de planten met bladgroen staan alle andere, die zich niet 

 met koolzuur van de atmosfeer kunnen voeden, maar die 

 reeds gevormde stofifen als voedsel opnemen. Dit zijn de 

 saprophyten en de parasieten. Zeer juist van den schrij- 

 ver is het, de begrippen parasieten en epiphyten hier even 

 naast elkander te stellen ; in de praktijk worden die beide 

 dikwijls met elkander verward. De opname van de andere 

 voedingsstoffen wordt in een afzonderlijk gedeelte bespro- 

 ken; het zijn die stoffen, die door de wortels worden op- 

 genomen. Na die verschillende stoffen, de waterkultuur, 

 de chlorose enz., kort besproken te hebben, gaat de schrij- 

 ver op de stikstofvoeding in, waarbij natuurlijk ook de 

 Leguininosen-bsiCtenën ter sprake komen. 



De vraag, langs welken weg het voedsel getransporteerd 

 wordt, is van groot belang en geeft de gelegenheid om een 

 en ander over de anatomie van de plant te bespreken. 



Verdere belangrijke physiologische processen, die hier 

 thuis behooren, de worteldruk, het bloeden, en vooral de 

 verdamping als factor voor de waterbeweging in de plant, 

 heelt Went op een duidelijke manier behandeld. Hij vergeet 

 daarbij niet, even in te gaan op de verdampingsgrootte 

 in de tropen, een vraag, waarover veel gestreden is. 



Het geheele werk is voor den planter van veel belang, 

 het is over het algemeen duidelijk en eenvoudig geschre- 

 ven, wat zeer te waardeeren valt. Het is zeer moeielijk, 

 in beknopten vorm zuiver wetenschappelijke dingen zoo 

 te behandelen, dat oningewijden ze kunnen begrijpen. 

 Went is daarin geslaagd. 



voN Faber. 



