EEN EN ANDER OVER BLAUWZUUR. 



De naam blauwzuur is algemeen bekend, en menigeen 

 huivert op het hooren van dien naam. Immers, dat weet 

 iedereen wel: blauwzuur behoort tot de hevigste vergif- 

 ten. Toch is dit geenszins het belangrijkste, wat er van 

 deze stof te zeggen valt. 



Zij mag gerust van verschillende standpunten bekeken 

 interessant genoemd worden. 



In 1782 door Scheele ontdekt, en in 1811 door Gay-Lussac 

 zuiver bereid, is het blauwzuur tot op heden niet alleen 

 een onderwerp van wetenschappelijk onderzoek, maar ook 

 van groot practisch belang. 



In zuiveren toestand doet het zich voor als een kleur- 

 looze, bewegelijke vloeistof, die bij — 15° vast wordt, bij 

 261° C. kookt. Onder Oüze omstandigheden is blauwzuur 

 dus veelal een gas. Het lost in alle verhoudingen op in wa- 

 ter en in alkohol. De reuk is als die van bittere amandelen 

 en in zeer geringe hoeveelheden waarneembaar voor ons 

 reukorgaan. 



Zijn voorkomen in planten mag hier op Java, waar 

 reeds zooveel gewerkt is op dit gebied, wel als algemeen 

 bekend verondersteld worden. Men denke maar eens aan 

 de pitjoeng {Pangimn edule Rei.nw.). 



Het onderzoek naar dit voorkomen leidt tot de volgen- 

 de vragen : 



Komt deze eigenschap aan bepaalde generaties toe, of is 

 zij erfelijk, ja is zij zelfs kenmerkend voor bepaalde families? 



Komt het blauwzuur in vrijen toestand, d. w. z. als 

 zoodanig, in de plant voor ? Of is het vinden van vrij 



Teysmannia 1912. 28 



