— 409 - 



ferro- in ferribydroxyde overgaat, maar tevens is er bij 

 aanwezigheid van blauwzuur een kenmerkende verbinding 

 gevormd nl. het onoplosbare ,Berlijnschblauw". Maakt 

 men nu zuur, dan gaan de hydroxyden in oplossing en de 

 vloeistof vertoont een blauwe kleur door het zwevende 

 berlijnschblauw. Bij zeer geringe hoeveelheden zou de 

 vloeistof wederom volmaakt helder schijnen ; filtreert men 

 echter, dan blijven op het filter talrijke blauwe stipjes 

 achter. Aan dit berlijnschblauw heeft het blauwzuur zijn 

 naam te danken ; het wordt ook wel cyaanwaterstofzuur 

 of pruisisch zuur genoemd. De zouten van blauwzuur 

 dragen den naam van cyaniden. 



Zeer fraai laat het blauwzuurglucoside zich ook direct 

 b.v. in blad aantoonen. Om de enzymen te dooden, die 

 allicht bij de komende bewerkingen het glucoside zouden 

 ontleden en dus het blauwzuur zouden vrijmaken, dompelt 

 men het blad eerst in kokenden alkohol, waardoor tevens 

 alle levende cellen afsterven. Met warme benzol wordt 

 nu het bladgroen verwijderd, waarna men het blad in een 

 bekerglas met water zet, en op een wijze, overeenkomen- 

 de met de boven voor het destillaat beschrevene, behandelt. 

 De doode bladcellen laten nu alle opgeloste stoffen door, 

 deze bereiken dus ook de cellen met het glucoside en leggen 

 daar het blauwzuur als een onoplosbare verbinding vast. 

 Door de blauwe plekken is men nu tevens over de localisatie 

 van het glucoside georiënteerd. 



Nu begint pas het groote onderzoek: Zoo er een glu- 

 coside aanwezig is, wordt dit op de eene of andere wijze 

 geëxtraheerd, waarna men het in kristallijnen vorm moet 

 trachten te krijgen, hetgeen vaak groote moeite kost. 

 Heeft men eenmaal een kristallijne stof, dan kan men 

 die nader identificeeren. Tal van blauwzuurhoudende plan- 

 ten zijn er bekend, die nog op zoodanig nader onderzoek 

 wachten. 



Overigens kan een glucoside ook gesplitst worden door 

 koken met verdunde zuren. Ook deze werkwijzs zal men 



