— 410 — 



als destillatie moeten inrichten, waaraan zich tevens een 

 quantitatieve bepaling laat verbinden, welke men zal 

 uitvoeren, wanneer de zoo jaist beschreven qualitatieve 

 reactie positief uitgevallen is. Daartoe vangt men het 

 destillaat op in een oplossing van verdund salpeterzuur 

 en zilvernitraat, welke laatste stof het blauwzuur vast- 

 legt als een zilverzout, onoplosbaar in de zure vloei- 

 stof. Het gewicht van deze verbinding, zilvercyanide ge- 

 naamd, is nu een maatstaf voor de aanwezige hoeveelheid 

 blauwzuur. 



De localisatie dezer glucosiden is verschillend. Eenige 

 voorbeelden mogen dit toelichten : 



Prunus Laurocerasus^ de laurierkers, een altijdgroene 

 heester, die niet alleen ter wille van zijn aanwending in 

 artsenijbereidkunde aangekweekt wordt, maar ook als dank- 

 baar siergewas in de europeesche plantsoenen algemeen 

 wordt aangetroffen, vertoont aan weerszijden van den 

 hoofdnerf zijner bladeren aan den onderkant bij den voet 

 twee vlekken. Deze zijn olieklieren, die een glucoside^ 

 „prulaurasme" genaamd, bevatten. 



Het afplukken van het blad is reeds voldoende om. een 

 lucht van bittere amandelen waar te nemen, die zeer intens 

 wordt zoo men de plekken der olieklieren tusschen de vin- 

 gers bewerkt. De groene takjes zijn ook blauwzuurhou- 

 dend. Ongeveer tegen September is de opbrengst het 

 grootst. 



Prunus Amygdalus^ reeds in het oude Testament als een 

 kostbare vruchtboom genoemd, levert, zoo als bekend is, 

 de zoete en bittere amandelen op, waarvan de laatsten 

 het glucoside „Amygdaline" bevatten, in samenstelling 

 nauw verwant aan het Prulaurasine. 



Voorts treden dergelijke glucosiden op in de zaden van 

 perziken, appels, peren, pruimen enz. In Prunus Padus 

 treft men het zelfs aan in de vruchten, schors, bloemen 

 en bladeren. Pangium edule^ hier in de tropen voorkomend, 

 bevat in alle deelen blauwzuur. Enz. 



